็นภาพเบื้องล่างนี้ พวกเขาก็เกิดความโกลาหลในทันที แต่ความโกลาหลของพวกเขานั้นไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง มีเพียงแต่จะเร่งความตายของตนให้เร็วขึ้นเท่านั้น
บางทีนี่อาจเป็นสิ่งที่พวกเขาปรารถนาเสียด้วยซ้ำ
ท้ายที่สุดผู้คนที่หนีมาถึงเขตเฉาหยางก่อนใครก็ทนทุกข์หวาดกลัวกันมานานแล้ว บัดนี้การจากไปก็ถือเป็นการได้พักผ่อนอย่างสงบ
ครึ่งวันต่อมาก่อนดวงอาทิตย์จะลับขอบฟ้า กองทัพหมาป่าฝูถูก็ค่อย ๆ เดินออกมาจากเขตเฉาหยางพร้อมร่างที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ทุกสิ่งในเขตเฉาหยางได้ปิดฉากลงภายใต้แสงตะวันรอนดูงดงามราวกับภาพวาด
“จบแล้ว”
หลีเตามองอาทิตย์อัสดงพลางถอนหายใจยาว จากนั้นจึงหันไปมองเจ้าคังและเจ้าหยงก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ ว่า “ตอนนี้พวกท่านก็ถือว่าได้ทำความดีชดเชยความผิดเสร็จสิ้นแล้ว คงไม่ต้องกังวลว่าฝ่าบาทจะมีโทสะมากนัก”
เมื่อได้ยินดังนั้นเจ้าคังและเจ้าหยงก็พลันเงยหน้าขึ้นมองหลีเตา หากไม่ได้ผ่านเรื่องราวเหล่านี้มาพวกเขาคงกลัวการถูกตำหนิจากฝ่าบาท
แต่ตอนนี้หลังจากได้รับประสบการณ์ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา พวกเขาพลันพบว่าการถูกฮ่องเต้ตำหนินั้นดูจะไม่ใช่เรื่องที่น่ากังวลอีกต่อไป
ในทางกลับกัน เมื่อเทียบกับเสด็จพ่อของพวกเขาแล้ว พวกเขากลับรู้สึกเกรงเมื่อต้องเผชิญหน้ากับหลีเตามากกว่า
ทำให้ทั้งสองคนรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก ทั้งที่เมื่อกว่าหนึ่งเดือนก่อนพวกเขายังวางท่าทีเยี่ยงองค์ชายต่อหน้าหลีเตาได้ แต่ตอนนี้อย่าว่า
