ไกเซียนจงมองไปยังหลี่เต้าที่อยู่ใต้แท่นบูชา เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางหรี่ตามอง ถามว่า “เขาเป็นใคร? แล้วสตรีศักดิ์สิทธิ์เล่า?”
รองประมุขสำนักเช็ดมุมปาก เขามองดูหลี่เต้าด้วยสีหน้าหวาดระแวง ก่อนส่ายหน้าตอบว่า “ข้าน้อยไม่ทราบ พอออกจากหุบเขาก็ถูกเขาซุ่มโจมตีเสียแล้ว”
“เจ้าเป็นใคร!” ในเมื่อถามรองประมุขสำนักแล้วไม่ได้ความ ไกเซียนจงจึงถามไปที่ตัวการโดยตรง
“ราชสำนัก” หลี่เต้ากวาดตามองผู้คนของสำนักปราบสวรรค์แล้วเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ
“ราชสำนัก!” เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นก็ต่างตะลึง เช่นนั้นสตรีศักดิ์สิทธิ์ก็ทรยศสำนักปราบสวรรค์หรือ? เมื่อนึกถึงการกระทำก่อนหน้านี้ของหลี่ชิงเอ๋อร์ ไกเซียนจงก็ขมวดคิ้วพูด
“จะเรียกว่าทรยศได้อย่างไร?” หลี่เต้ากล่าวเสียงเรียบ “เดิมทีนางก็ไม่ควรเป็นคนของสำนักปราบสวรรค์พวกเจ้าอยู่แล้ว”
“เจ้าเป็นอะไรกับนาง”
“พี่ชาย”
“หือ!” ไกเซียนจงจ้องมองหลี่เต้าด้วยแววตาคมกริบ ราวกับต้องการค้นหาบางสิ่ง “นางเป็นของข้า เจ้าต้องตาย!”
ในชั่วพริบตาถัดมา ไกเซียนจงก็ลงมือโจมตีทันที เขาสะบัดแส้ปัดรังควานในมือ พู่ยาวพลันกลายเป็นแส้พุ่งตรงเข้าใส่หลี่เต้า เพียงชั่วกะพริบตา แส้ปัดรังควานที่กลายร่างเป็นเส้นยาวก็พันรัดหลี่เต้าไว้ทั้งร่าง
“บดขยี้!” ไกเซียนจงกระชากแส้ปัดรังควานเข้าหมายจะบดขยี้หลี่เต้าให้แหลกเป็นจุณ แต่แล้วเขาก็พลันพบว่าไม่ว่าจะออกแรงเท่าใดมันก็ไร้ผล ราวกับกำลังดึงก้อนหินแข็
