ะเข้าร่วม ผู้แข็งแกร่งระดับมหาราชาปรมาจารย์ถึงกับพ่ายแพ้ต่อศัตรูเพียงกระบวนท่าเดียว
อีกด้านหนึ่ง หลี่เต้าและไกเซียนจง ทั้งสองต่างไม่มีคำพูดใดให้เสียเวลา ด้วยระดับพลังของพวกเขาแล้ว ย่อมรู้ดีว่าวาจานั้นไร้ประโยชน์ การประลองฝีมือต่างหากคือสิ่งสำคัญ
แต่ว่า… ไกเซียนจงเคยคิดว่าแม้อีกฝ่ายจะร้ายกาจ แต่ด้วยความสามารถของตนเองแล้ว การเอาชนะอีกฝ่ายก็คงเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น ทว่าบัดนี้เขากลับพบว่า ยิ่งการต่อสู้ดำเนินไป เขาก็ยิ่งกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แม้เขาจะมีพลังปราณแท้มหาศาลให้ใช้ แต่เขาก็พบว่าครั้งนี้ได้เจอกับคู่ต่อสู้ที่แท้จริงแล้ว ดูเหมือนอีกฝ่ายจะมีพลังไม่สิ้นสุดยิ่งกว่าเขาเสียอีก
เมื่อมีความสามารถถึงระดับของพวกเขาแล้ว ความรู้สึกที่สัมผัสได้ส่วนใหญ่มักไม่ผิดพลาด ดังนั้น…
หมายเหตุท้ายบท
[1] ไม้แบน (板子) : หรือ ‘ปั่นจื่อ’ อุปกรณ์ลงทัณฑ์โบราณของจีน มีลักษณะเป็นไม้กระดานแบนยาว มักใช้ตีโบยที่สะโพกหรือต้นขา
