ก่อนจะเค้นเสียงออกมา “เจ้าหมอนี่ ทำไมถึงได้ตายไปเช่นนี้”
ผู้ช่วยเห็นภาพตรงหน้าแล้วก็พลันรู้สึกสะท้านใจ แม้ว่าปกติแล้วท่านราชันผู้เป็นนายของพวกเขา จะปฏิบัติต่อคนใต้บังคับบัญชาอย่างตระหนี่และไม่เป็นมิตร แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะยังคงเป็นคนที่มีอารมณ์ความรู้สึกเช่นนี้ ถึงกระทั่งร้องไห้เพราะการตายของราชันหลิว ซึ่งเป็นสิ่งที่หลายคนไม่อาจทำได้
ดังนั้นเขาจึงอดปลอบใจไม่ได้ “ท่านราชันโปรดทำใจ ข้าคิดว่าหากราชันหลิวที่อยู่ในปรโลกรู้ว่าท่านเศร้าโศกถึงเพียงนี้ เขาคงทนไม่ได้แน่”
“หา?” ถังซินเตะร่างไร้วิญญาณของหลิวฮุยอย่างแรง จนร่างนั้นกลิ้งออกไปทั้งร่าง จากนั้นเขาก็คว้าเสื้อของผู้ช่วยพลางกล่าวด้วยความโกรธ “ทำใจบ้าบออะไรกัน!”
“เจ้าคิดว่าข้าร้องไห้เพราะมันตายรึ? ไม่ใช่เลยสักนิด!”
“ข้าร้องไห้เพราะเจ้านักพนันคนนี้ ยังติดหนี้ข้าอีกมากมาย!”
“หนี้พวกนี้ยังไม่ทันได้ใช้คืน แล้วมันจะตายได้อย่างไร!” พอคิดถึงตรงนี้ ถังซินก็รู้สึกโมโหจนแทบระเบิด เมื่อมองดูศพของหลิวฮุยที่ตายตาไม่หลับแล้ว ก็ยิ่งทำให้โทสะเขาพลุ่งพล่าน
จึงอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปเหยียบลงบนใบหน้าศพของหลิวฮุย พลางด่าทอว่า “แกยังจะตายตาไม่หลับอีก? ข้าที่ยังมีชีวิตอยู่ ยังจะตาไม่หลับเลย!”
หลังจากระบายอารมณ์เสร็จ ถังซินก็หอบหายใจ จากนั้นจึงมองไปทางผู้ช่วยแล้วพูดเสียงเย็นชาว่า “ตอนนี้ข้าโมโหมาก เจ้าหาทางช่วยข้าคลายโทสะนี้หน่อย”
“ผู้ช่วย : ??”
