าต่างคนหนึ่งก็มองออกไปข้างนอกแล้วร้องอย่างตกใจว่า “จริงด้วย นั่นมันอะไรบนท้องฟ้านะ?”
ถ้ามีคนเดียวตะโกนเรียกทุกคนคงไม่ตื่นตระหนก แต่เมื่อมีสองคนแล้วทุกคนจึงเริ่มรู้สึกอยากรู้อยากเห็น ดังนั้นผู้คนมากมายจึงพากันมองออกไปนอกหน้าต่าง ในโรงพนันมีเสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นไม่หยุด เมื่อเห็นว่าสายตาของทุกคนถูกดึงดูดไปที่ด้านนอก ความหงุดหงิดในใจของหลี่ฮุ่ยก็ลดลงชั่วขณะ
“หลีกไป ข้าอยากดูว่าบนท้องฟ้ามีอะไรน่าดูนักหนา” หลี่ฮุ่ยผลักคนที่ขวางหน้าแล้วเดินออกมาจากโรงพนัน
เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า สีหน้าของเขาก็พลันชะงักค้าง คนอื่นๆ อาจจะมีวรยุทธ์ไม่เพียงพอจึงไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่สูงเกินไปได้ แต่ด้วยวรยุทธ์ระดับมหาราชาปรมาจารย์ของเขาแล้ว ทำให้เขาสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน “นั่นคือ… คนหรือ?”
หลังจากมองเห็นร่างของหลี่เต้าได้ชัดเจนแล้ว หัวใจของหลี่ฮุ่ยก็สั่นสะท้าน ในความคิดของเขาแวบผ่านสองตัวอักษร ‘เทพมนุษย์!’ เพราะด้วยวรยุทธ์ที่เขามีอยู่ในตอนนี้ เขารู้ดีว่ามีเพียงผู้ฝึกฝนระดับมหาราชาปรมาจารย์ขึ้นไปเท่านั้นที่จะสามารถเหาะเหินเดินอากาศได้ นั่นหมายความว่าบุคคลที่ลอยอยู่บนท้องฟ้านั้นอย่างน้อยก็ต้องเป็นผู้ที่ก้าวเข้าสู่ระดับเทพมนุษย์แล้ว แต่ว่าทำไมจู่ๆ ถึงได้มีผู้แข็งแกร่งมาปรากฏตัวขึ้นที่นี่เช่นนี้
ไม่นานนัก หลี่ฮุ่ยก็รู้ว่าเพราะอะไร เพราะเขาเห็นสิ่งที่กำลังรวมตัวกันอยู่รอบๆ หลี่เต้าแล้ว ในเว
