งยอมอยู่นิ่งเฉยอย่างสงบแน่”
“เมื่อพวกมันพักผ่อนเพียงพอแล้ว ก็ย่อมต้องออกจากที่นี่ ไปก่อความวุ่นวายทั่วทั้งทั่งโจวอีกอย่างแน่นอน”
“อีกทั้งในภายหลังพวกเราก็ต้องเผชิญหน้ากับพวกมัน ดังนั้นจึงไม่เสียหายอะไรที่จะฉวยโอกาสในตอนที่คนพวกนี้มารวมตัวกันพอดี ทำการกำจัดพวกมันให้หมดสิ้นในคราวเดียว”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลีชิงเอ๋อร์ก็จ้องมองหลีเต้าด้วยดวงตาเหม่อลอย
“เหตุใดเจ้าจึงมองข้าเช่นนี้?”
“ข้าเพียงแต่รู้สึกว่าพี่ชายช่างนิสัยดีจริงๆ”
“เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้น?”
หลีชิงเอ๋อร์อธิบายด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจ “หากข้าต้องประสบกับทุกสิ่งที่ท่านเคยประสบมา แม้จะไม่ถึงขั้นฆ่าคนบริสุทธิ์ แต่ก็คงไม่มีน้ำใจช่วยราชวงศ์ต้าเฉียนกำจัดศัตรูของพวกเขาเช่นนี้”
“เปรียบเหมือนตอนที่ข้ารู้ว่าพี่ชายตายไปแล้ว ข้าจึงเข้าร่วมสำนักปราบสวรรค์ แม้ข้าจะไม่ได้ก่อความวุ่นวายเหมือนกับสมาชิกคนอื่นและพวกโจร แต่ข้าก็ไม่ได้ขัดขวางพวกเขาเช่นกัน”
“ข้า…”
ทันใดนั้น ไฉอีก็แทรกขึ้นมาจากทางด้านข้าง “สตรีศักดิ์สิทธิ์ ท่านพูดผิดแล้ว”
“อันที่จริง ท่านได้ปกปองผู้คนมากมายเอาไว้ เพียงแต่ท่านลืมไปเท่านั้น”
“เป็นเพราะท่าน ไม่ว่าพวกเราจะอยู่ที่ใดก็ไม่มีใครกล้าทำชั่วต่อหน้าเลย และในระหว่างนั้น ท่านก็ได้ช่วยพวกเราเหล่าพี่น้องเอาไว้ ดังนั้นท่านไม่ควรดูถูกตัวเองเช่นนี้”
เมื่อมองดูน้องสาวของตนชั่วขณะนั้น หลีเต้าก็ไม่รู้จะพูดอะไร
เขามีความคิดที่อยากจะต่อต้านค
