ยามค่ำคืนในวัดเต๋าร้าง หลังจากที่ทั้งสองคนจดจำกันได้ พวกเขาก็หยุดพักชั่วคราวที่นี่ข้างกองไฟที่ลุกโชติช่วง
หลีเต้านั่งอยู่บนพื้นที่ว่างแห่งหนึ่ง ส่วนหลีชิงเอ๋อร์นั่งชิดอยู่ข้างๆ เขา วางคางไว้บนหัวเข่า ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ผ้าคลุมหน้าของนางได้ถูกถอดออก แล้วเผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามบริสุทธิ์
เมื่อมองดูอย่างละเอียด ระหว่างคิ้วมีความคล้ายคลึงกับหลีเต้าอยู่บ้าง ตอนนี้นางไม่มีความเย็นชาเหมือนในตอนแรกอีก มีเพียงความสนิทสนมกับหลีเต้าเท่านั้น
หลังจากฟังเรื่องราวของหลีชิงเอ๋อร์จบ หลีเต้าก็หันหน้าไปพูดว่า “ดังนั้น เจ้าจึงลงจากเขา ออกจากสำนัก และเข้าร่วมกับสำนักปราบสวรรค์โดยพลการ?”
หลีชิงเอ๋อร์อธิบายเสียงเบาว่า “ข้าทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อแก้แค้นให้พี่ชาย ราชสำนักทำร้ายพี่ชาย ข้าไม่มีทางจัดการกับฮ่องเต้สุนัขนั้นได้ แต่ขาสามารถจัดการกับขุนนางสุนัขใต้บังคับบัญชาของเขาได้”
“แก้แค้น?” หลีเต้าไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกซาบซึ้งใจหรือควรตำหนินางดี
รู้สึกซาบซึ้งใจที่น้องสาวของเขาทำถึงขั้นนี้ก็เพื่อพี่ชายอย่างเขา แต่ก็ต้องตำหนิเพราะนางไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเองเลย โชคดีที่ครั้งนี้เขาเป็นผู้มาทั่งโจว
เมื่อเห็นน้องสาวก้มหน้าลง หลีเต้าจึงยกมือขึ้นลูบศีรษะนาง “เอาเถอะ ไม่ได้ตำหนิเจ้าหรอก ทั้งหมดเป็นเพราะข้าไม่ได้ทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดีให้เจ้า”
หลีชิงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นถามทันที “พี่ชาย ข้าเล่าประสบการณ์ของข้าไปแล้ว
