นส่วนลึกของหัวใจก็ไม่เชื่อว่าพี่ชายของนางจะยังมีชีวิตอยู่ ด้วยเหตุที่ว่าในความทรงจำสุดท้ายของนางนั้น พี่ชายของนางมีลักษณะของคุณชายเสเพลอยู่ อีกทั้งหลังจากที่นางจากไป ทุกปีจะมีข่าวเกี่ยวกับพี่ชายส่งมาถึงมือนาง เมื่อได้รู้ถึงพฤติกรรมก่อนหน้านี้ของพี่ชายตนเอง ความเป็นไปได้ที่อีกฝ่ายจะเป็นพี่ชายของนางก็ยิ่งน้อยลงไปอีก
“ให้เจ้า แต่เจ้าก็ต้องระวังด้วย” หลี่เต้าพูดพลางโยนลูกแก้วแสงในมือให้หลี่ชิงเอ๋อร์ หลี่ชิงเอ๋อร์ยกมือขึ้นรับโดยไม่รู้ตัว
ในขณะที่นางเพิ่งจะยื่นมือไปสัมผัสกับลูกแก้วแสง ลูกแก้วนั้นก็พลันซึมเข้าสู่ร่างของนางราวกับหยดน้ำ ต่อมาร่างจิตวิญญาณของนางพลันเปล่งแสงสลัวออกมา ดวงตาทั้งสองก็เลือนลอยไปชั่วขณะ เมื่อเห็นภาพนี้หลี่เต้าก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาคิดว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นอีกแล้ว แต่ก่อนที่เขาจะเข้าไปใกล้ หลี่ชิงเอ๋อร์ก็ได้สติกลับคืนมาก่อน หลังจากได้สติแล้ว บนใบหน้าของนางก็ปรากฏแววตื่นเต้นดีใจ
“ขอบคุณเจ้าค่ะ” หลี่ชิงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นมองไปที่หลี่เต้าอีกครั้งแล้วค้อมตัวลงอย่างจริงใจ
หลี่เต้าเลิกคิ้วขึ้น “ดูเหมือนว่าลูกแก้วแสงนั้นจะทำให้เจ้าได้รับบางสิ่งบางอย่าง”
เนื่องจากหลี่เต้าเคยช่วยชีวิตนางไว้ หลี่ชิงเอ๋อร์จึงไม่ปิดบังและเล่าสถานการณ์ที่นางเพิ่งประสบมาให้ฟัง อันที่จริงลูกแก้วแสงนั้นก็คือแก่นแท้ของจิตวิญญาณหญิงในชุดนักบวช เป็นสิ่งที่นางสร้างขึ้นมาด้วยวิชาลับ และเป็นกุญแจสำคัญที
