จาวหยงมองดูแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดตามตรงว่า
“ท่านอู่อันกง ท่านมีความขัดแย้งกับองค์ชายห้า”
“พวกขุนนางและชนชั้นสูงที่สนิทกับกลุ่มขององค์ชายห้า จึงย่อมไม่อาจอยู่ที่นี่ได้นาน”
จาวคังกวาดตามองไปรอบๆ แล้วพูดต่อว่า
“นี่ไม่ใช่แค่คนขององค์ชายห้าเท่านั้น”
“ยังมีพวกที่สนิทกับพี่ใหญ่และพี่รองก็จากไปด้วย”
“วันนี้ท่านมีความขัดแย้งกับพวกเขาอย่างเปิดเผย”
“พวกเขายังอยู่ต่อก็อาจถูกมองว่าเป็นพวกของท่าน”
สรุปคือเพราะองค์ชายห้าจาวเชียวก่อเรื่องไว้แบบนี้ จึงทำให้ทุกอย่างถูกเปิดเผยออกมา
คนบางกลุ่มในที่นี้เลยจำเป็นต้องเลือกข้าง
นี่คงเป็นการแก้แค้นของจาวเชียวก่อนจากไป
เมื่อเห็นผู้คนที่มาเยี่ยมเยียนและมอบของขวัญต่างทยอยจากไป
จาวคังและจาวหยงจึงคิดว่าหลีเต้าจะต้องมีปฏิกิริยาบางอย่างเพราะเสียหน้า
แต่เมื่อหันกลับไปมอง พวกเขากลับพบว่าหลีเต้ายังคงมีสีหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม ราวกับไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลย
“ท่านอู่อันกง ท่านไม่โกรธหรือ?” จาวคังอดถามไม่ได้
“โกรธหรือ?”
หลีเต้าส่ายหน้า “ไม่ถึงขนาดนั้น อันที่จริงข้าไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว พวกเขาจะมาหรือไปก็ตามใจเถิด”
จาวหยงขยับเข้ามาใกล้แล้วกล่าวว่า “อู่อันกง ท่านไม่รู้สึกว่ามันเป็นการสูญเสียเปล่าบ้างหรือ”
“ในขณะนี้ไม่ว่าจะมองอย่างไร ความขัดแย้งระหว่างท่านกับพี่ใหญ่ พี่รอง และน้องห้า ก็กลายเป็นความจริงแล้ว”
“ท่านลองพิจารณาข้าสักหน่อยเถิด ข้าเชื่อว่าหากพวกเรามาร่วมมือกั
