เนื่องจากสถานะขององค์ชายจาวคังและองค์ชายจาวหยงแตกต่างจากแขกคนอื่นๆ
ดังนั้นทั้งสองคนจึงถูกพาไปยังเรือนชั้นใน ภายใต้การนำทางโดยบ่าวของหลีเต้า
ถึงอย่งไรก็เป็นองค์ชายทั้งสองพระองค์ การให้เกียรติที่ควรให้ก็ต้องให้
หลีเต้าพาเถียซานเหนียงมาที่หน้าโถงใหญ่ หลังจากจาวคังและจาวหยงก้าวเข้าสู่เรือนชั้นในพร้อมกันแล้ว
สิ่งแรกที่พวกเขาเห็นก็คือหลีเต้า
พวกของเขาที่เตรียมตัวมาอย่างดีก็จำหลีเต้าได้ในทันที
“ท่านอู่อันกง…”
ขณะที่คำทักทายของทั้งสองเพิ่งจะหลุดออกจากปาก
หางตาพวกเขาก็เหลือบเห็นเงาร่างอันงดงามข้างกายหลีเต้า
คำพูดที่กำลังจะเอ่ยก็พลันหยุดชะงักทันที ความสนใจทั้งหมดถูกดึงดูดไปแล้ว
“ซานเหนียง เหตุใดเจ้าจึงอยู่ที่นี่?”
“ซานเหนียง เจ้ามาด้วยตัวเองจริงๆ!”
จาวคังและจาวหยงมองดูเถียซานเหนียง พลางเอ่ยด้วยความประหลาดใจ
หลังจากพูดจบก็เผยสีหน้ายินดีทันที และจะก้าวเข้าไปหา
เมื่อเห็นภาพนี้เถียซานเหนียงจึงค่อยๆ เอ่ยปากว่า
“องค์ชายทั้งสอง วันนี้ที่พวกท่านมาที่จวนอู่อันกงนั้น มีจุดประสงค์…”
เมื่อได้ยินดังนั้น จาวคังและจาวหยงทั้งสองคนก็พลันหยุดฝีเท้าลงทันที
พวกเขาเพิ่งนึกได้ว่าจุดประสงค์ที่มาวันนี้ คือเพื่อมาเยี่ยมเยียนและดึงตัวหลีเต้ามาเป็นพวก
จาวหยงตอบสนองได้เร็วที่สุด เขาหันกลับไปมองหลีเต้าแล้วหัวเราะแห้งๆ พลางกล่าวว่า
“ท่านผู้นี้คงเป็นอู่อันกงกระมัง เป็นคนที่มีความสามารถตั้งแต่อายุยังน้อยจริงๆ ข้านับถือท่าน
