”
แค่ก แค่ก”
ทั้งสองคนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถูกเสียงไอของโม่อู๋หมิงขัดจังหวะ เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาใต้หมวกไม้ไผ่ ดวงตาคูนั้นไม่คมกริบและเย็นชาเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว โม่อู๋หมิงค่อยๆ กล่าวว่า “ข้าแพ้แล้ว”
หลีเต้า “…”
โม่อู๋หมิงพูดต่อ “เจ้าแข็งแกร่งมาก”
หลีเต้าตอบ “เจ้าก็แข็งแกร่งเช่นกัน”
โม่อู๋หมิง “…”
อาจเป็นเพราะชั่วขณะนั้นไม่รู้จะตอบอย่างไร ผ่านไปครู่หนึ่งโม่อู๋หมิงจึงได้พูดต่อว่า “ช่วยข้าสักอย่างได้หรือไม่”
“เจ้าลองบอกมาก่อน”
“ช่วยหาเจ้านายคนใหม่ให้กับกระบี่ของข้า”
“เรื่องนี้ได้”
“ถ้าเช่นนั้นก็ขอบคุณแล้ว”
เมื่อสิ้นเสียงพูดลง กระบี่ยาวในมือของโม่อู๋หมิงก็ตกลงมาปักอยู่บนพื้น เมื่อหมวกไม้ไผ่ก้มลง พลังปราณในร่างกายของเขาทั้งหมดก็หายไปในทันที
[ฆ่าศัตรูหนึ่งคน ได้รับคุณสมบัติ : 43,161.9]
เมื่อเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น หลีเต้าก็ก้มลงมองที่หน้าอกของตัวเอง เสื้อผ้าบริเวณหน้าอกด้านซ้ายมีรอยฉีกขาด หัวใจของเขายังมีความรู้สึกเจ็บปวดอยู่เล็กน้อย กระบี่นั้นของโม่อู๋หมิงแทงทะลุร่างกายเขาได้สำเร็จ ทำให้หัวใจได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายจึงไม่ใช่การพูดเล่น แต่เป็นเรื่องจริง
แต่ท้ายที่สุดแล้วด้วยร่างกายระดับนี้ของเขา มีผู้ที่อยู่ต่ำกว่าระดับมหาราชาปรมาจารย์น้อยคนนักที่จะสามารถทำร้ายเขาได้ ทว่าน่าเสียดายมันก็แค่เพียงแทงทะลุเล็กน้อยเท่านั้น โม่อู๋หมิงสามารถสร้างความเสียห
