เคยล่วงเกินหลีเต้าต่างมีสีหน้าดำทะมึน ในบรรดาคนเหล่านั้นซุนเซียนดูเหมือนจะมีสีหน้ามืดครึ้มที่สุด เดิมทีนั้นเขาคิดว่าตนเองอาจจะจบสิ้น ไม่ใช่เพราะหลีเต้าแข็งแกร่งเกินไป แต่เป็นเพราะกลัวว่าโม่อู๋หมิงจะพลั้งมือฆ่าหลีเต้าแล้วฮ่องเต้จะเอาเรื่องเขาแทน แต่เมื่อมองดูตอนนี้แล้ว ดูเหมือนอย่างไรเขาก็ตองพบกับจุดจบอยู่ดี ในใจของเขาตอนนี้เริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมาแล้ว
“ท่านอู่อันป๋อช่างร้ายกาจจริงๆ!” หลังจากที่ฮ่องเต้ได้สติจากความประหลาดใจต่อพลังของหลีเต้าแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะปรบมือชื่นชม ก่อนหน้านี้เขาชื่นชมหลีเต้ามาโดยตลอด หลังจากที่หลีเต้าเติบโตขึ้นมาเขาคิดเพียงว่าตนเองวางหมากได้ดี แต่เมื่อได้เห็นตอนนี้ นี่เป็นการวางหมากที่เหนือชั้นอย่างแท้จริง การที่พลังของหลีเต้าบรรลุถึงระดับมหาราชาปรมาจารย์นั้นนับว่าเป็นเรื่องน่าประหลาดใจครั้งใหญ่สำหรับเขา ในชั่วขณะนี้เขารู้สึกว่าร่างกายที่อ่อนแอลงทุกวันของตนกลับมีพลังขึ้นมาทันที
อาจมีคนสงสัยว่าหลีเต้าแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ฮ่องเต้ไม่กังวลหรือว่าอีกฝ่ายจะมีใจเป็นอื่น แต่ความจริงแล้วคำถามนี้เป็นเพียงเรื่องตลกเท่านั้น เพราะฮ่องเต้รู้ดีว่าไม่ใช่ใครก็มีคุณสมบัติพอที่จะนั่งบนบัลลังก์มังกรใต้ก้นของเขาได้ และไม่ใช่ว่าใครก็อยากนั่งในตำแหน่งของเขา นี่เป็นโลกที่พลังคือสิ่งสูงสุดทั่วทุกหนแห่ง มีผู้อาวุโสประหลาดซ่อนตัวอยู่มากมายนับไม่ถ้วน หากจะกังวลจริงๆ แล้วจะกังวลไหวหรื
