ต่วัตถุล้ำค่าของราชวงศ์ที่ใช้ตรวจสอบสายเลือดราชวงศ์นั้นไม่มีทางผิดพลาดอย่างแน่นอน
“ฝ่าบาท ฝ่าบาท”
ด้วยเสียงเรียกของจ้าวจง ฮองเต้ที่กำลังเหม่อลอยก็ค่อยๆ ได้สติกลับมา
“ฝ่าบาท ข้ายังคิดเช่นเดิม โปรดตัดสินพระทัยโดยเร็วเถิดพะยะค่ะ”
เมื่อได้ยินดังนั้น ฮองเต้ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงร่างเล็กๆ ข้างกายธิดาของเขาที่เห็นเมื่อไม่กี่วันก่อน ท่าทางช่างขี้อายน่ารักเช่นนั้น ช่างเหมือนธิดาสุดที่รักของเขาตอนเด็กๆ เหลือเกิน
แม้ว่าในใจเขาจะเกลียดชัง ‘เจ้าหมานั่น’ เข้ากระดูกดำ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเด็กน้อยคนนั้น เขากลับพบว่าไม่สามารถโกรธได้เลยแม้แต่น้อย มิเช่นนั้นเมื่อครู่ที่จ้าวจงพูดจาไม่เหมาะสม เขาก็คงไม่โกรธถึงเพียงนั้น
ช่างเถอะ!
เมื่อนึกถึงคำเตือนก่อนหน้านี้ของจ้าวจง ฮองเต้ก็เข้าใจความคิดที่แท้จริงของตนเองแล้ว ดังนั้น
“จ้าวจง”
“พะยะค่ะ”
“ช่วยร่างราชโองการให้ข้าเถอะ!”
ฮองเต้พับแขนเสื้อขึ้น
“หรือว่าเราจะลงมือเขียนเองดีกว่า”
