มอยู่
“คุณชาย พวกเราจะออกเดินทางเมื่อใดเจ้าคะ?”
ผ้าม่านรถม้าถูกเลิกขึ้นเผยให้เห็นใบหน้างดงามน่ารักของจิวเอ๋อร์ เมื่อมองผ่านช่องว่างเข้าไป ยังสามารถเห็นหลิวซิ่วเอ๋อร์และเหมียวเมียวซินได้อีกด้วย
นอกจากคนเหล่านี้แล้ว คนที่เหลือทั้งหมดล้วนถูกทิ้งไว้ที่ดินแดนทางใต้ แม้ว่าดินแดนทางใต้เกือบจะถูกเขาสร้างให้แข็งแกร่งดุจถังเหล็กแล้ว แต่การเฝ้ารักษาการณ์ที่ควรมีก็ยังคงต้องมีอยู่
“เดี๋ยวก็ได้ออกเดินทางแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของจิวเอ๋อร์ก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
‘ในที่สุดก็ได้กลับเมืองหลวงแล้วหรือ’
เรื่องนี้ทำให้นางอดนึกถึงภาพตอนที่ติดตามคุณชายออกมาจากเมืองหลวงไม่ได้ ตอนที่จากมาก่อนหน้านี้ จวนอันหยวนป๋อกำลังถูกคนจากจวนอัครเสนาบดีทำลาย ทุกคนในบ้านต่างออกไปกันหมดแล้ว จนถึงตอนนี้ นางยังคงจำภาพที่ตนเองฝังร่างของอดีตผู้ดูแลท่ามกลางสายฝนได้อย่างแม่นยำ
หากไม่ใช่เพราะคุณชายกลับมาทันเวลา นางอาจตายไปแล้วในพายุฝนครับนั้น และสิ่งที่นางประทับใจมากที่สุดก็คือ ตอนที่จะจากมา คุณชายถามนางว่าอยากกลับไปเมืองหลวงอีกหรือไม่ คำตอบของนางคืออยาก หลังจากนั้นคุณชายได้บอกนางว่า สักวันหนึ่งจะกลับไปยังเมืองหลวงอย่างเปิดเผยและสง่างาม
ในเวลานั้น นางคิดว่าทุกอย่างเป็นเพียงความหวังอันงดงาม แต่ตอนนี้ความหวังอันงดงามนั้นกลับกลายเป็นความจริงแล้ว
พอนึกถึงเรื่องนี้ จิวเอ๋อร์ก็ประสานมือเข้าด้วยกันแล้วภาวนาในใจว่า
‘นายท่าน นา
