จวเซิงและพูดช้าๆ ว่า “ไม่คิดว่าผ่านไปหลายปีแล้วจะยังมีคนจำตำแหน่งของข้าได้”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลีเต้าจึงถามว่า “อวินอ๋องคือใคร?”
โจวเซิงที่กำลังจมอยู่ในความทรงจำพลันได้สติกลับมา เอ่ยตอบคำถามด้วยใบหน้าซีดเผือด “อวินอ๋องคือบิดาของอ๋องกวางหนาน และเป็นผู้ว่าการดินแดนทางใต้คนก่อนหน้าอีกคน”
“เขาตายอย่างไร?”
“ไม่ทราบ เพียงแต่ได้ยินว่าหลังจากที่ฮ่องเต้องค์ก่อนสวรรคตได้ไม่นาน อวินอ๋องก็ตายอย่างกะทันหันตามไป และถูกฝังไว้ในเทือกเขาหมื่นลี้”
ทันทีที่โจวเซิงพูดจบ ชายผู้นั้นก็แค่นหัวเราะแล้วกล่าวว่า “ตายกะทันหัน? ช่างเป็นคำอธิบายที่ดีจริงๆ แต่ตอนนั้นวรยุทธของข้าก้าวหน้าถึงระดับมหาราชาปรมาจารย์แล้ว เช่นนั้นจะตายอย่างกะทันหันได้อย่างไร!”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่ ‘อวินอ๋อง’ ผู้เป็นเจ้าของคำพูด
จากนั้นเขาก็กัดฟันพูดต่อ “สาเหตุที่ข้าต้องตายก็เพราะพี่ชายของข้าผู้เป็นฮ่องเต้กังวลว่าข้าผู้เป็นน้องชายจะคุกคามบัลลังก์ของหลานชาย จึงตั้งใจใช้มังกรทองแห่งโชคชะตาของต้าเฉียนมาสังหารข้า”
“ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะเขาต้องการปูทางให้กับบุตรชายของเขา และข้าไม่ได้ตายอย่างกะทันหันดังที่เล่าลือกัน แต่กลายเป็นเพียงหินรองใต้ฝ่าเท้าของบุตรชายเขาเท่านั้น”
เมื่อนึกถึงความเจ็บปวดในอดีต อวินอ๋องก็ไม่อาจกดข่มพลังในร่างได้อีกต่อไป
เมื่อมองดูเมฆดำที่ม้วนตัวบนท้องฟ้า อวินอ๋องก็เบนสายตามองไปที่หลีเต้าบนกำแ
