เมื่อมองดูชายเสื้อคลุมดำที่ยืนขวางอยู่เบื้องหน้า ทุกคนที่ถูกจับมาทำงานต่างก็มีสีหน้าสิ้นหวัง ด้านหลังมีสัตว์ประหลาดที่ไม่รู้จักชื่อ ด้านหน้ามีระดับมหาราชาปรมาจารย์ขวางทางอยู่
ในสถานการณ์เช่นนี้ ดูเหมือนไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็ต้องตายสถานเดียว
“พ… พวกเราสู้กับสัตว์ประหลาดนั่นดีกว่า!”
ทันใดนั้นได้มีคนหนึ่งเอ่ยขึ้น เพราะเมื่อเทียบกับการเผชิญหน้าระดับมหาราชาปรมาจารย์คนหนึ่งแล้ว การเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดที่ยังไม่รู้พลังน่าน่าจะมีโอกาสชนะมากกว่าสักหน่อย
หลังจากลังเลชั่วครู่ กลุ่มคนก็หันหลังกลับแล้วพุ่งตรงเข้าไปในซากปรักหักพังที่ปกคลุมด้วยฝุ่นควันทันที ชายเสื้อคลุมดำไม่ได้ขวางเอาไว้ เพียงแต่มองดูอย่างเงียบๆ
และหลังจากที่กลุ่มคนวิ่งเข้าไปในฝุ่นควันได้ไม่นาน ก็มีเสียงร้องอย่างทรมานและเสียงคำรามโหดเหี้ยมดังขึ้นอย่างรวดเร็ว
“สัตว์ประหลาด! มันเป็นสัตว์ประหลาดจริงๆ! ช่วยด้วย!”
“อย่าฆ่าข้า ข้าขอร้อง!”
“ทำไมถึงมีสิ่งแบบนี้อยู่ในโลก!”
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด เสียงกรีดร้องเหล่านั้นก็ค่อยๆ เงียบลง เช่นเดียวกับเสียงคำรามที่หายไปเช่นกัน ฝุ่นควันที่ปกคลุมซากปรักหักพังอยู่เริ่มจางหายไป ทัศนียภาพภายในค่อยปรากฏชัดขึ้น
สิ่งแรกที่ปรากฏคือซากศพและชิ้นส่วนอวัยวะจำนวนมาก และมีสิ่งผิดปกติคือศพเหล่านี้ล้วนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ราวกับสิ่งที่อยู่ภายในถูกดูดออกไปจนหมด
ขณะที่สายตาไลมองต่อไป ก็เห็นเงาร่างหนึ่งถู
