ไปหน่อย
ท้ายที่สุดแล้วคนเหล่านี้ก็คือผู้ที่จะมาช่วยเขาปกครองดินแดนทางใต้ในอนาคต
ดังนั้นเขาจึงปรบมือเบา ดึงดูดสายตาอันงุนงงของทุกคนมาที่ตนเอง ก่อนจะกล่าวขึ้นมาว่า “ทุกท่าน ข้ามีประโยคหนึ่งมามอบให้
“นอกจากใจไร้ซึ่งสรรพสิ่ง ปราศจากใจไร้ซึ่งหลักธรรม
“จงยึดมั่นในมโนธรรม
“ความรู้และการกระทำเป็นหนึ่งเดียว จึงจะเรียกได้ว่าเป็นมนุษย์”
เมื่อเสียงของหลี่เต้าจบลง ทุกคนที่เดิมยังคงงุนงงต่างชะงักไปชั่วขณะ
ทันใดนั้นทุกคนก็รู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า ความสับสนในดวงตาค่อยๆ จางหายไป เริ่มมีประกายแห่งการรู้แจ้งขึ้นมา
ในขณะเดียวกันฉูจ้าวที่นั่งอยู่ก็มีสายตาเหม่อลอยในชั่วขณะนั้น
ปากเขาเอ่ยพึมพำไม่หยุด “ความรู้และการกระทำเป็นหนึ่งเดียว จึงจะนำพาคนไปสู่ทิศทางที่ถูกต้อง
“ความรู้และการกระทำเป็นหนึ่งเดียว!”
เมื่อกล่าวคำสุดท้ายออกมา ดวงตาของฉูจ้าวก็พลันเปล่งประกายวาววับ
“ข้าเข้าใจแล้ว!”
ในชั่วขณะถัดมาพลังอันมหาศาลก็ระเบิดออกมาจากร่างของฉูจ้าวอย่างฉับพลัน
จากนั้นไม่นานฟ้าดินก็เปลี่ยนสี ที่กลางนภาปรากฏแสงสีม่วงทอดยาวไปครึ่งค่อนฟ้า
ขณะนั้นทั่วทั้งเมืองเทียนหนานก็ราวกับถูกปกคลุมด้วยแสงสว่างชั้นหนึ่ง
ในเวลาเดียวกันนั้น ในห้องโถงใหญ่สำนักโหรหลวง ชายชราที่หลับใหลมาตลอดราวกับรับรู้ได้ถึงบางสิ่ง ทันใดนั้นเขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“ทำไมถึงเปลี่ยนไปอีกแล้วเนี่ย กี่ครั้งแล้ว? จะให้ข้าพักบ้างไม่ได้หรืออย่างไร”
ชายชราเกา
