ื่อสังเกตเห็นแววตาที่ค่อยๆ กระจ่างขึ้นของหลี่เต้าเขาก็รู้ว่าอีกฝ่ายคงจะรู้บางสิ่งแล้ว
ดังนั้นเขาจึงหัวเราะเยาะแล้วกล่าวว่า “รู้สึกตัวแล้วหรือ? แต่ถึงรู้สึกตัวแล้วจะทำอย่างไร พลังนี้ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะควบคุมได้”
หลังจากนั้นในขณะที่พลังปราณแท้บนร่างของเขาพลุ่งพล่าน เฉินหยางก็ค่อยๆ กล่าวว่า “ที่จริงแล้วสิ่งที่เรียกว่าระดับมหาราชาปรมาจารย์ หากพูดถึงเรื่องพลังล้วนๆ แล้วมันไม่ได้มีความแตกต่างกับระดับปรมาจารย์มากนัก”
“แต่สิ่งที่แบ่งแยกพลังของทั้งสองระดับอย่างแท้จริงคือ… อำนาจสวรรค์!”
เมื่อคำพูดนั้นจบลง พลังบนร่างของเฉินหยางก็แผ่ซ่านออกมาอย่างเต็มที่ หลังจากนั้นหลี่เต้าก็เริ่มเข้าใจความหมายของอำนาจสวรรค์ที่อีกฝ่ายกล่าวถึง
เมื่อพลังปราณแท้รอบกายของเฉินหยางปั่นป่วน ภายใต้การปกคลุมของพลังปราณแท้นั้น แรงกดดันที่มองไม่เห็นก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
ในตอนนี้หลี่เต้า รู้สึกได้ว่ามีพลังบางอย่างกำลังบีบอัดเขาอยู่ ชั่วขณะถัดมาเมื่อเฉินหยางลงมือพลังนี้ก็รวมตัวกันบนมือของอีกฝ่าย และพุ่งเข้าโจมตีหลี่เต้า
ไร้เทียมทาน! ดาวพิฆาต!
เมื่อเผชิญกับการโจมตีครั้งนี้ หลี่เต้าไม่ลังเลที่จะยกง้าวแทงออกไปทันที
เมื่อง้าวมังกรทมิฬปะทะกับการโจมตีนั้น หลี่เต้าก็เข้าใจแล้วว่า สิ่งที่เขาต่อสู้มาตลอดนั้น นอกจากเฉินหยางผู้อยู่ในระดับมหาราชาปรมาจารย์แล้ว ยังมีพลังอำนาจสวรรค์ที่อีกฝ่ายเรียกใช้ส่วนหนึ่งด้วย
และในตอนนั้นเองง้าวมังกรทม
