เจนต่อคนของตระกูลอู่และกองทัพสิบทิศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเผชิญหน้ากับกองทัพสิบทิศ เฉินหยางยิ่งสุภาพมากขึ้น ในที่สุดเฉินหยางก็เดินขึ้นบันไดมาถึงที่นั่งกลางแท่นสูง
หลังจากนั่งลง เขาหยิบจอกสุราขึ้นมา “ข้าขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติมาตามคำเชิญ ณ ที่นี่ ข้าขอดื่มอวยพรให้ทุกท่านก่อน”
ด้วยเหตุนี้ผู้คนจากตระกูลและสำนักใหญ่ต่างๆ จึงพากันชูจอกแสดงความยินดี บางสำนักเล็กถึงกับกล่าวคำอวยพรยาวเหยียด ทำให้บรรยากาศในห้องโถงคึกคักขึ้นมาก เฉินหยางฟังจบก็ยิ่งยิ้มกว้างขึ้น หลังจากนั้นภายใต้การจัดการของเฉินหยาง สุราและอาหารก็ถูกนำออกมาต้อนรับ นางรำเริ่มทำการแสดง
ผู้คนเริ่มสร้างความสัมพันธ์ผูกไมตรีท่ามกลางการดื่มและการเลี้ยงฉลอง แม้ว่าในเขาหมื่นลี้จะมีคนชั่วมากมาย แต่คนชั่วก็มีวงสังคมของคนชั่ว มีการไปมาหาสู่กัน ซ้ำยังมีมากกว่าฝ่ายธรรมะเสียอีก ท่ามกลางเสียงดนตรีและการเต้นรำ เฉินหยางดื่มสุราหนึ่งจอกแล้วทันใดนั้นก็เอ่ยขึ้นมา
“ข้าปิดด่านบำเพ็ญมาหลายสิบปี ไม่ทราบว่าในช่วงเวลานี้ ดินแดนทางใต้มีเรื่องสนุกสนานอะไรที่ข้าไม่รู้บ้าง ทุกท่านช่วยแบ่งปันบอกเล่าให้ข้าฟังหน่อยเถิด”
แม้ว่าผู้คนด้านล่างจะกำลังสนทนากันอยู่ แต่ทุกคนก็แบ่งความสนใจส่วนหนึ่งมาที่เฉินหยาง เพราะในครั้งนี้เขาคือเจ้าภาพ ดังนั้นเมื่อเฉินหยางเอ่ยปากขึ้น ผู้คนก็ถูกดึงดูดด้วยหัวข้อของเขา จึงเริ่มเล่าเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในดินแดนทางใต้ช่วงที่เฉิน
