ต่อสู้กับกู่ครั้งนี้เขาประสบความสำเร็จแล้ว ลายสีทองพวกนั้นน่าจะเกิดจากการที่เขาดูดซับราชันกู่เกราะทองเข้าไป”
เมื่อเสิ่นซานมองไปทางเหล่ากุ่ยเพื่อยืนยัน เหล่ากุ่ยก้าวเข้าไปจับชีพจรเจ้าบ้าตัวน้อยแล้วพยักหน้าพลางกล่าวว่า “เป็นความจริง”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของเสิ่นซานก็เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นทันที เขาใช้มือตบลงบนตัวของเหล่ากุ่ยอย่างแรง “ข้ารู้อยู่แล้วว่าตาเฒ่าอย่างเจ้าทำได้!” สวีหู่ก็ยืนหัวเราะอย่างเซ่อซ่าอยู่ข้างๆ
“แคกแค่ก!” ในตอนนั้นเองหลี่เต้าได้กระแอมไอเบาๆ ขึ้นมา เมื่อได้ยินเสียงเสิ่นซานหันกลับไปมองแวบหนึ่ง พบว่าสีหน้าของคนหมู่บ้านเมฆาและคนอื่นๆ ดูไม่ค่อยดีนัก ทันใดนั้นพวกเขาก็นึกขึ้นได้ว่า ฝั่งเจ้าบ้าตัวน้อยนั้นสำเร็จแล้ว แต่คนตระกูลเหมียวกลับสูญเสียราชันกู่ไปหนึ่งตน
“ขออภัยด้วย ขออภัยด้วย ขอให้ทุกท่านอย่าเศร้าโศกนักเลย”
เสิ่นซานไม่พูดก็ยังดี แต่พอเอ่ยปากออกมา สีหน้าของพวกคนในหมู่บ้านเมฆาก็ยิ่งดำทะมึนกว่าเดิมเสียอีก
เวลาผ่านไป การเปลี่ยนแปลงบนร่างของเจ้าบ้าตัวน้อยก็ค่อยๆ เริ่มช้าลง จนกระทั่งมันหยุดสนิทแล้ว ลวดลายสีทองที่ปรากฏก่อนหน้านี้ก็ได้จางหายไป
ในตอนนั้นเองเปลือกตาของเจ้าบ้าตัวน้อยสั่นเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ในดวงตาของเจ้าบ้าตัวน้อยไม่หลงเหลือความคลุ้มคลั่งอยู่อีกต่อไป เหลือเพียงความแจ่มชัดใสกระจ่าง หลังจากลุกขึ้น เจ้าบ้าตัวน้อยมองไปรอบๆ ด้วยสายตาเหม่อลอ
