เมื่อได้ยินดังนั้น หัวหน้ากองทัพสิบทิศก็ตัดสินใจยุติการจัดการกับสวีหู่อย่างเด็ดขาด เรื่องเร่งด่วนที่สุดตอนนี้คือการหาราชันกู่เกราะทองให้เจอก่อน
อีกด้านหนึ่ง เสิ่นซานใช้ความพยายามอย่างมหาศาล ในที่สุดก็สามารถสลัดเจ้าบ้าตัวน้อยออกจากก้นของเขาได้ เขาเอียงตัวก้มลงมอง พบว่ามีรอยแผลลึกปรากฏเป็นรอยฟันบนก้นขาวของเขา
“เจ้าบ้าตัวน้อย ข้า…”
ขณะที่เสิ่นซานกำลังจะด่าทอเจ้าบ้าตัวน้อยที่ถูกเขาสลัดลงพื้น จู่ๆ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป แล้วทันใดนั้นเขาพลันกระโจนไปกอดเจ้าบ้าตัวน้อยเข้าไว้ในอ้อมอก
ในเวลาเดียวกันนั้น เงาร่างหนึ่งก็ตกลงบนตำแหน่งที่เจ้าบ้าตัวน้อยอยู่เมื่อครู่ หัวหน้ากองทัพสิบทิศหน้าดำทะมึน “เจ้าอ้วน ส่งมันมาให้ข้า”
เสิ่นซานเพิ่งจะเอ่ยปาก เจ้าบ้าตัวน้อยก็กัดเข้าที่หน้าอกของเขาอีกครั้ง เจ็บจนสีหน้าเปลี่ยน เมื่อเห็นเช่นนั้น หัวหน้ากองทัพสิบทิศพลันปรากฏกายมาอยู่เบื้องหน้าเสิ่นซานในชั่วพริบตา มือหนึ่งยื่นออกไปคว้าจับเจ้าบ้าตัวน้อย
เสิ่นซานเห็นดังนั้นก็ไม่สนใจความเจ็บปวดบนร่างกาย พยายามจะต่อต้าน แต่การกระทำของเขากลับยั่วโทสะหัวหน้ากองทัพสิบทิศ แค่ถีบออกไปเพียงทีเดียว เสิ่นซานและเจ้าบ้าตัวน้อยก็ลอยกระเด็นออกไปพร้อมกัน
หลังจากร่างกระแทกพื้น เสิ่นซานก็กระอักเลือดออกมา เลือดเหล่านั้นหยดลงบนใบหน้าของเจ้าบ้าตัวน้อย ในขณะนั้นเมื่อเจ้าบ้าตัวน้อยที่กำลังกัดเสิ่นซานอยู่ ได้รับเลือดสดหนึ่งคำก็ถึงกับชะงักไป
