เหมียวหรงกัดฟันพูดว่า “เจ้าไม่ได้แค่แก้แค้น เจ้าต้องการให้ทั้งตระกูลเหมียวพลีชีพเพื่อลูกและหลานของเจ้าที่ฆ่าคนไร้เหตุผลและทำความชั่วทุกอย่างชัดๆ!”
เหมียวอี้เงียบไป เพราะนั่นคือสิ่งที่เขาคิดจริงๆ เหมียวหรงนึกถึงเหมียวโฮวนึกถึงตัวเองจึงอดไม่ได้ที่จะกัดฟันพูดว่า “น้องสาม เจ้าลงมือได้จริงๆ สินะ”
เหมียวอี้เงยหน้าขึ้นพูดว่า “พี่ใหญ่ ตอนนี้พูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์แล้ว วันนี้ถ้าท่านมีความสามารถฆ่าข้า ข้าก็จะไม่เสียดายไม่เสียใจเลย ไม่เช่นนั้นท่านก็ไปพร้อมกับพี่รองเถอะ”
พูดจบเขาก็หยิบขลุ่ยกู่ออกมาเป่าที่ริมฝีปาก
ในชั่วขณะถัดมา กลุ่มคนที่รวมตัวกันอยู่นอกประตูซึ่งเดิมทีมุ่งเป้าที่เหมียวจ้านก็หยุดลงทันที จากนั้นก็พุ่งเข้ามาในศาลบรรพชนอย่างรวดเร็ว
เหมียวอี้วางขลุ่ยกู่ลงแล้วพูดช้าๆ ว่า “พี่ใหญ่ เมื่อก่อนท่านกับพี่รองสามารถตัดสินลูกและหลานของข้าได้อย่างไร้ความปรานี บัดนี้ข้าหวังว่าท่านจะสามารถฆ่าพวกเขาได้อย่างไร้ความปรานีเช่นกัน”
เมื่อเห็นสมาชิกหมู่บ้านสายฟ้าที่กำลังคลุ้มคลั่งเช่นนั้น เหมียวหรงจะไม่เข้าใจได้อย่างไรว่าคนเหล่านี้ถูกกู่ควบคุมอย่างสมบูรณ์แล้ว
“ผู้อาวุโส ตอนนี้ทำอย่างไรดี!” เหมียวจ้านถอยมาอยู่ข้างเหมียวหรงอย่างรวดเร็ว เขามองสมาชิกหมู่บ้านสายฟ้าที่กำลังบ้าคลั่งพุ่งเข้ามา
เหมียวหรงมองภาพตรงหน้า เลื่อนสายตาไปที่ราชันกู่หยกขาวบนไหล่ของหลี่เต้า การควบคุมกู่ย่อมต้องใช้ราชันกู่ทั้งสอง
จากนั้นเข
