ตามเสียงและเห็นชายหนุ่มตระกูลเหมียวคนหนึ่งยืนอยู่หน้าสุดของกลุ่มคนตระกูลเหมียว กำลังโบกแขนไปมา คนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นเหมียวอวี่นั่นเอง
เมื่อเห็นหลี่เต้าหยุดฝีเท้าและมองมาทางตน สีหน้าของเหมียวอวี่ก็เปี่ยมด้วยความยินดี จากนั้นเขารีบตะโกนเสียงดัง “ขอร้องท่านผู้ว่าการ โปรดยื่นมือช่วยพวกข้าตระกูลเหมียวด้วย!”
ทันใดนั้นผู้คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวก็รีบมองตามสายตาของเหมียวอวี่และเห็นหลี่เต้าที่ยืนอยู่บนอัฒจันทร์ได้สำเร็จ
“ผู้ว่าการหรือ?” อู่คุนที่อยู่ในกลุ่มตระกูลอู่ขมวดคิ้ว ในตอนนั้นเองมีคนตระกูลอู่ผู้หนึ่งเข้ามาใกล้และกระซิบข้างหู อู่คุนจึงแสดงสีหน้าเข้าใจในที่สุด
ด้านฝั่งของหลี่เต้าหลังจากได้ยินคำพูดของเหมียวอวี่เขาก็เลิกคิ้วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ช่วยพวกเจ้าหรือ?”
เขาไม่เคยคิดเลยว่าในตระกูลเหมียวจะยังมีคนจำตำแหน่งของเขาได้ และยังกล้าพูดกับเขาเช่นนี้ ต้องรู้ว่าก่อนหน้านี้เขาไม่เคยมีความสุภาพใดๆ ต่อตระกูลเหมียวแห่งเมืองเทียนหนาน ใครที่ควรฆ่าก็ฆ่าทั้งหมด ในความคิดของหลี่เต้าตระกูลเหมียวไม่เกลียดเขาก็นับว่าดีแล้ว แต่จะมาขอความช่วยเหลือได้อย่างไร
เมื่อเหมียวอวี่นึกถึงคำตอบที่เหมียวหงให้มาก่อนหน้านี้ เขาก็ตะโกนทันที “วันนี้หากท่านผู้ว่าการสามารถช่วยพวกเราตระกูลเหมียวได้ พวกเราตระกูลเหมียวจะยอมสวามิภักดิ์ต่อท่านผู้ว่าการนับจากวันนี้เป็นต้นไป!”
“หือ?”
เมื่อได้ยินคำพูดท้ายของเหมียวอวี่ หลี่เต้าก
