ี้ให้พวกเจ้า”
“พวกเจ้าจะเอาของรางวัลอะไรมา…” เมื่อเหมียวจ้านกำลังจะเอ่ยปากว่าต้องเอาของรางวัลที่มีค่าเทียบเท่ากับตัวอ่อนราชันกู่มาเป็นอย่างน้อย ก็เห็นว่าในมือของอู่คุนมีกู่ปรากฏขึ้นมาแล้ว
เมื่อเห็นรูปร่างของกู่นั้น ไม่เพียงแค่เหมียวจ้าน แม้แต่เหมียวหรงและผู้คนจำนวนมากในหมู่บ้านเหมียวต่างก็ม่านตาหดเล็กลง
สายตาจับจ้องไปที่กู่ในมือของอู่คุนอย่างไม่วางตา
อู่คุนมองกู่ในมือแล้วพูดอย่างเชื่องช้า “แม้ว่ามันจะเป็นเพียงกู่ขั้นแปด แต่คุณค่าของมันน่าจะเทียบเท่ากับตัวอ่อนราชันกู่แล้วกระมัง”
กู่ขั้นแปด? ผู้คนมากมายบนอัฒจันทร์ได้ยินคำพูดนี้แล้วต่างขมวดคิ้ว
คุณค่าของตัวอ่อนราชันกู่นั้นเหนือกว่ากู่ขั้นเก้าทั่วไปเสียอีก กู่ขั้นแปดธรรมดามันมีอะไรที่จะ…
ทันใดนั้นก็มีคนร้องอุทานขึ้นมา
“สวรรค์! นั่นคือกู่อายุขัยขั้นแปด!”
กู่อายุขัย!
