่าวเกี่ยวกับสำนักปีศาจเลือด
ไม่นานหลังจากนั้น หลี่เต้ามาถึงโรงเตี้ยมแห่งหนึ่ง เพียงแค่ก้าวเข้าไปเขาก็เห็นผู้คนหลากหลายรูปแบบรวมตัวกันดื่มสุราและกินเนื้อ เขาเดินไปที่โต๊ะพนักงานต้อนรับ “ขอเปิดห้องหนึ่งห้อง”
เจ้าของร้านเห็นหลี่เต้าแต่งกายปกปิดมิดชิดก็ไม่แปลกใจยังยิ้มพลางกล่าวอย่างร่าเริงว่า “แขกผู้มีเกียรติ สิบตำลึง”
“สิบตำลึง?” หลี่เต้าขมวดคิ้วคิดโดยสัญชาตญาณว่าเจอร้านโกงเข้าแล้ว เพราะแม้แต่ในเมืองหลวงห้องพักที่ดีที่สุดก็แค่ห้าตำลึงเท่านั้นทั่วไปก็แค่หนึ่งตำลึงนี่กลับเพิ่มขึ้นสิบเท่า
เห็นหลี่เต้าทำหน้าประหลาดใจ เจ้าของร้านจึงถามว่า “แขกผู้เกียรติมาเมืองสือกู่เจี้ยนเป็นครั้งแรกหรือ?”
“อืม”
“นั่นก็ไม่แปลกแล้ว” เจ้าของร้านยิ้มพลางอธิบาย “ท่านคงได้เห็นสภาพของเมืองสือกู่เจี้ยนตลอดทางแล้ว”
“พูดให้ตรงไปตรงมา ในเมืองสือกู่เจี้ยนนี้ทุกชั่วขณะเวลาอาจมีคนกำลังเสียชีวิต อันตรายมีมากมาย และหากท่านพักที่โรงเตี้ยมของพวกเรา ท่านก็จะสามารถนอนหลับอย่างสบายใจไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัย”
เมื่อได้ยินถึงตรงนี้หลี่เต้าก็เข้าใจแล้วแม้ว่าเขาจะไม่กังวลเรื่องความปลอดภัยของตนเองแต่เพิ่งมาถึงที่นี่เขาก็ไม่อยากหาเรื่องยุ่งยากตั้งแต่แรกเริ่ม
ดังนั้นเขาจึงล้วงเงินสิบตำลึงออกมาโยนไปให้อย่างไม่ลังเล เมื่อเจ้าของโรงเตี้ยมรับเงินไปแล้วก็ตะโกนขึ้นทันที “เสี่ยวเอ้อร์ พาแขกไปด้วย!”
ในขณะที่เสี่ยวเอ้อร์รีบมา เจ้าของร้าน
