ำนวนมาก หากไม่มีอะไรผิดปกติ คนที่หายตัวไปส่วนใหญ่คงมาลงเอยที่นี่”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เต้าก็จมอยู่ในความเงียบแม้ว่าพวกเขาจะเคยผ่านสนามรบและคุ้นเคยกับความตายมาแล้วแต่นั่นเป็นเพราะคนที่ตายส่วนใหญ่คือศัตรูของพวกเขาและหากคาดเดาไม่ผิด กระดูกขาวเหล่านี้ส่วนใหญ่น่าจะเป็นของผู้บริสุทธิ์ที่อาศัยอยู่ในเมืองเทียนหนาน
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หลี่เต้าก็เอ่ยปากขึ้นว่า “นอกจากสิ่งเหล่านี้แล้ว ยังพบอะไรอีกหรือไม่?”
“มีขอรับ”
เสวี่ยปิงพูดจบก็ล้วงหนังสือที่คล้ายกับบัญชีออกมาจากอกเสื้อ“นี่คือสิ่งที่พวกเราพบในห้องเหนือพื้นที่ใต้ดินแห่งนี้”
หลี่เต้ายื่นมือไปรับมันมา เมื่อเปิดหน้าแรก เนื้อหาข้างในก็ปรากฏต่อหน้าเขาทันที
“ปีต้าเฉียนที่สามร้อยยี่สิบเอ็ด ฤดูใบไม้ผลิ เดือนสี่ วันที่สิบเอ็ด ถวายเลือดแก่นสารของเด็กชายสามสิบส่วน เด็กหญิงสามสิบส่วน”“ปีต้าเฉียนที่สามร้อยยี่สิบเอ็ด ฤดูใบไม้ร่วง เดือนสิบ วันที่สิบแปด ถวายเลือดแก่นสารของชายฉกรรจ์แปดสิบส่วน หญิงสาวห้าสิบส่วน”“ปีต้าเฉียนที่สามร้อยยี่สิบสอง ฤดูใบไม้ผลิ…”
หลังจากอ่านเนื้อหาในหน้าแรกจบ ทั่วร่างของหลี่เต้าแผ่กลิ่นอายเย็นยะเยือกออกมาจากนั้นเขาก็ยื่นมือพลิกดูต่อไป และทุกครั้งที่พลิกอ่านหนึ่งหน้า กลิ่นอายรอบตัวเขาก็เย็นเยียบลงอีกหนึ่งส่วน
ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็พลิกมาถึงหน้าสุดท้ายของหนังสือบัญชีมีเพียงประโยคเดียวที่เขียนไว้ด้านบน
“ปีต้าเฉียนที่สามร้อยห้
