เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ สายตาของทุกคนก็มองไปที่ซุนเต๋อโหวโดยไม่รู้ตัว
อยากดูว่าเขาจะตัดสินใจอย่างไร
หลังจากสังเกตเห็นสายตาของหลี่เต้า ซุนเต๋อโหวก็เข้าใจความหมายของอีกฝ่ายในทันที
ตอนนี้ คนของตระกูลซุนที่อยู่ด้านหลังซุนเต๋อโหวเริ่มทนไม่ไหวแล้ว
แต่เดิมที่ประมุขตระกูลยอมให้อีกฝ่ายพาคนสายรองที่สามไป พวกเขาก็รู้สึกไม่พอใจอยู่แล้ว
แต่อีกฝ่ายกลับไม่หยุดแค่นั้น ยังกล้าเพ่งเล็งมาที่สายรองอื่น ๆ ของพวกเขาอีก
นี่ชัดเจนว่าต้องการจะเล่นงานตระกูลซุนให้ถึงที่สุด
“ประมุขตระกูล พวกเรา…”
“เงียบ”
มีคนในตระกูลซุนพยายามจะพูด แต่ถูกซุนเต๋อโหวตัดบทไปทันที
ซุนเต๋อโหวจ้องมองหลี่เต้าด้วยดวงตาขุ่นมัวของเขา
หลี่เต้ายิ้มบางนั่งอยู่บนหลังม้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย
หลังจากเผชิญหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง ซุนเต๋อโหวก็สูดหายใจลึก ๆ พูดเสียงต่ำ
“ท่านผู้ว่าการ หากท่านมีหลักฐาน ก็เชิญลงมือได้เลย ตระกูลซุนของพวกเราจะไม่ปกป้องผู้ใดทั้งสิ้น”
การพูดเช่นนี้ ก็เท่ากับว่าตระกูลซุนเลือกที่จะยอมก้มหัวต่อไป
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าก็มองไปยังกองทัพฝูถูที่ยืนมือเปล่ารออยู่
“พวกเจ้ายังยืนเหม่ออยู่ทำไม ประมุขใหญ่ตระกูลซุนก็พูดออกมาแล้ว รีบลงมือเร็วเข้า”
“ขอรับ!”
เมื่อคำสั่งถูกประกาศออกไป กองทัพฝูถูก็เดินตรงเข้าไปหาผู้คนของตระกูลซุนที่ยืนอยู่ด้านหลังซุนเต๋อโหว
ไม่นานนัก คนตระกูลซุนที่ถูกเลือกก็ถูกกองทัพฝูถูพาออกไปทีละคน
เนื่องจากคำสั่งของซุนเต๋
