ด้แต่ยันไม้เท้า อย่าหวังว่าเขาจะวิ่งได้เร็วเลย
คิดถึงตอนที่ทุกคนจากไป ทั้งค่ายเหลือเพียงเขาคนเดียว เขาก็โกรธจนแทบระเบิด
ทำไมไม่มีใครอยู่ดูแลเขาสักคน?
โกรธก็โกรธ แต่เขายังต้องรีบไปยังสนามรบ
เพราะมีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถแก้วิกฤติขั้นปรมาจารย์ตรงหน้านี้ได้
พอคิดถึงตรงนี้ หยางหลินก็พึมพากับตัวเอง
“เจ้าหนูหลี่ เจ้าต้องอดทนไว้นะ อย่าเพิ่งตายเร็วนัก”
…
“ฮึ่ม!”
หลังจากที่ผลักคลื่นกระแทกสีทองให้ลอยขึ้นไป หลี่เต้าก็ถอนหายใจยาว
เมื่อก้มมองดูตัวเอง เขาก็พบว่าเส้นเลือดใต้ผิวหนังมันระเบิดแตกออกเพราะใช้แรงมากเกินไปเมื่อครู่
โชคดีที่เขามีความสามารถในการฟื้นฟูที่แข็งแกร่งมาก ถ้าเป็นคนทั่วไป คงจะหมดแรงตายคาที่แล้ว
“หืม?”
หลี่เต้าเพิ่งจะพยายามยืนให้มั่นคง ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นมาจากขาและแขนทั้งสองข้าง
เขาตอบสนองได้อย่างรวดเร็วว่านี่คือสถานการณ์อะไร
เพราะว่าตอนนี้ ผิวหนัง เลือด เนื้อ และเส้นเอ็นของเขา ล้วนผ่านการเปลี่ยนแปลงมาแล้ว มีเพียงกระดูกเท่านั้นที่ยังไม่ได้เปลี่ยนแปลง
แม้ว่าถ้าคิดตามพลังกายที่มากกว่าคนธรรมดาหนึ่งหมื่นเท่า กระดูกของเขาก็ไม่ได้อ่อนแอ แต่เมื่อเทียบกับพลังที่ร่างกายของเขาสามารถปลดปล่อยออกมาได้ กระดูกก็ยังรับไม่ไหวอยู่บ้าง
พอคิดถึงตรงนี้ หลี่เต้าก็มองดูคำว่า ‘สามารถเปลี่ยนแปลงได้’ บนระบบ
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด การเปลี่ยนแปลงครั้งที่ห้าน่าจะเป็นการเปลี่ยนแปลงกระดูก
แต่
