สายตาของเขาจับจ้องที่หยางหลินตลอดเวลา
ตอนนี้ ทั้งสองฝ่ายกำลังแข่งขันกันว่าใครจะทนไม่ไหวก่อนกัน
“บุก!”
หลังจากคนใต้บังคับบัญชาบุกออกไปได้ไม่นาน หยางหลินก็ตัดสินใจโจมตีเผ่าเลี่ยหั่วอย่างเด็ดขาด
เช่นเดียวกับครั้งก่อน คู่ต่อสู้คนเดิมได้ปะทะฝีมือกับเขา
หลังจากต่อสู้กันชั่วครู่ เมื่อเห็นหยางหลินโจมตีรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เลี่ยจิงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากพูดว่า “หยางหลิน ตอนนี้ไม่ว่าเจ้าจะโจมตีอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ เจ้าอาจกดดันข้าได้ แต่เจ้าไม่มีทางเอาชนะพวกเราเผ่าเลี่ยหั่วได้อย่างแน่นอน”
“ดังนั้น พวกเจ้าจงกลับไปยังที่พวกเจ้ามาเถิด”
เมื่อได้ยินดังนั้น หยางหลินก็หัวเราะเยาะ “กลับไปยังที่พวกเรามา? เพ้อเจ้ออะไรของเจ้า”
“กล้าดูหมิ่นต้าเฉียนของข้า พวกเจ้าจะต้องจ่ายราคาอย่างแสนสาหัส”
เลี่ยจิงพูดต่อ “หยางหลิน ถ้าพวกเจ้ายอมล่าถอยตอนนี้ ข้าสามารถเป็นตัวแทนองค์ราชาของพวกเรา ยอมขอโทษต้าเฉียนของพวกเจ้า แม้กระทั่งชดใช้ค่าเสียหายให้”
นี่เป็นกลอุบายถ่วงเวลา
เลี่ยจิงมีความคิดเพียงอย่างเดียว นั่นคือต้องถ่วงกองทัพต้าเฉียนที่อยู่เบื้องหน้าไว้ก่อน
หยางหลินแค่นเสียงเย็นชาเอ่ย “ตอนนี้ไม่มีโอกาสขอโทษแล้ว พวกเจ้าเผ่าเลี่ยหั่วมีจุดจบเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือความพินาศ”
สำหรับคำพูดของเลี่ยจิง หยางหลินมองทะลุได้ในแวบเดียว เขาจึงไม่มีทางปล่อยให้อีกฝ่ายบรรลุเป้าหมายได้แน่นอน
เมื่อได้ยินดังนั้น เลี่ยจิงรู้สึกอึดอัดชั่วขณะ จึง
