ภายในลานหลวงแห่งลั่วอวิ๋น
หลี่เต้านำจางเมิ่งและคนอื่น ๆ ฟาดฟันอาวุธในมือไม่หยุด สังหารผู้คนภายในลานหลวงของลั่วอวิ๋นอย่างไร้ความปรานี
พวกเขามองดูผู้คนในลานหลวงของลั่วอวิ๋นที่แรกเริ่มยังต่อต้านสุดกำลัง จนกระทั่งวิ่งหนีอย่างไร้ทิศทาง ทว่าในดวงตาของพวกเขากลับไม่มีความสงสารแม้แต่น้อย
ตราบใดที่เป็นชาวเป่ยหมาน ไม่ว่าเป็นผู้ใดก็หนีไม่พ้นคมดาบของพวกเขา
ที่พวกเขาโหดเหี้ยมเช่นนี้ ก็เพราะพวกเขารู้ดีว่าชาวเป่ยหมานเหล่านี้มีนิสัยเช่นไร
หากวันนี้เจ้าเมตตาสงสารพวกมัน พรุ่งนี้มีดของพวกมันก็อาจจะแทงเข้าร่างของชาวต้าเฉียนคนอื่น
ความเมตตาสุดท้ายที่หลี่เต้าและคนอื่น ๆ จะมอบให้ได้ก็คือ การส่งพวกมันไปพบกับเทพหมีที่พวกมันบูชาอย่างรวดเร็ว
เวลาผ่านไปอย่างไม่คอยท่า ในพริบตา ราตรีก็เปลี่ยนเป็นรุ่งสาง
เมื่อหลี่เต้าและคนอื่น ๆ หยุดอาวุธในมือ ทั้งลานหลวงของลั่วอวิ๋นก็เปลี่ยนโฉมไปโดยสิ้นเชิง
ลานหลวงที่เคยเป็นระเบียบ กลับกลายเป็นยุ่งเหยิงไร้ทิศทาง กระโจมภายในถูกทำลายไปเกือบครึ่ง ไม่ว่าจะโดยหลี่เต้าหรือโดยพวกมันเอง
แต่สิ่งที่มีมากที่สุดไม่ใช่สิ่งเหล่านี้ หากแต่เป็นซากศพที่เกลื่อนกลาดตามถนนสายยาว
ยามนี้ภายในวังราชวงศ์ลั่วอวิ๋น แทบจะกล่าวได้ว่าเงียบสงัดราวป่าช้า อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
แน่นอนว่าเพียงแค่คืนเดียว หลี่เต้าและกองกำลังไม่ถึงพันนาย ไม่อาจสังหารผู้คนในวังราชวงศ์ลั่วอวิ๋นได้ทั้งหมด แต่อย่างน้อยกำลังภายในของ
