งสภาวะจิต แต่ใช้พลังกายโดยตรงในการเหวี่ยงง้าวมังกรทมิฬเข้าสังหารปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ย
“จงปกป้องข้า!”
เมื่อเห็นเช่นนั้น ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยก็รีบกางโล่พลังขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่ลังเล
“ไร้เทียมทาน! ตัดหัว!”
การโจมตีครั้งนี้ ง้าวมังกรทมิฬได้พุ่งทะลุผ่านโล่พลัง พุ่งตรงไปที่ใบหน้าของปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ย
ภายใต้พลังอันแข็งแกร่งของหลี่เต้า ปลายง้าวได้ดันทะลุผ่านโล่เข้ามาจนเหลือระยะห่างจากใบหน้าปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยเพียงหนึ่งชุ่น
อีกนิดเดียวก็จะทะลุผ่านโล่ป้องกันเข้าโจมตีปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยได้แล้ว
เมื่อเห็นภาพนี้ ในตอนแรกปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยก็ตื่นตระหนก แต่พอเห็นว่าสามารถป้องกันไว้ได้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ในตอนนั้นเอง หลี่เต้าก็ผุดรอยยิ้มบาง ๆ ขึ้นมา
ปลดปล่อย!
ในชั่วขณะถัดมา กล้ามเนื้อทั้งสองแขนของหลี่เต้าพองขึ้น พลังที่อัดแน่นอยู่ในง้าวมังกรทมิฬพลันทะลักออกมา
“พังทลาย!”
ครั้งนี้ง้าวมังกรทมิฬพุ่งทะลุผ่านระยะหนึ่งชุ่นสุดท้ายนั้นได้ทันที แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ สิ่งสำคัญคือด้วยระยะเพียงหนึ่งชุ่น ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยไม่มีเวลาตั้งตัวรับมือเลย
ตูม!
ง้าวพุ่งแทงออกไป คลื่นพลังทะลวงออกไปไกลถึงร้อยจั้ง
เมื่อคลื่นพลังสลายไป ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยที่อยู่เบื้องหน้าหลี่เต้ายยังคงยืนอยู่ที่เดิม แต่กลับขาดสิ่งหนึ่งไป
ขาดศีรษะที่เคยอยู่บนบ่า
