ภายใต้การนำของเสี่ยวเฮยและเสี่ยวไป๋ หลี่เต้านำจางเมิ่งและคนอื่น ๆ บุกเข้าไปยังจุดสูงสุดของราชสำนักเผ่าลั่วอวิ๋นอย่างราบรื่นไร้อุปสรรค
เมื่อผ่านไปได้ครึ่งทาง ในที่สุด ทหารรักษาการณ์ภายในเมืองของราชสำนักเผ่าลั่วอวิ๋นก็รู้ตัว พวกเขารวมตัวกันเข้าขวางพวกหลี่เต้า
เมื่อเห็นเหล่าทหารเผ่าลั่วอวิ๋นที่ขวางทางอยู่ หลี่เต้าและคณะก็ไม่ได้แสดงความรู้สึกใด ๆ ในดวงตา
เพียงบุกเข้าโจมตีครั้งเดียว เหล่าทหารที่ขวางทางก็แตกกระเจิงไปคนละทิศละทาง
ด้วยความสามารถของพวกหลี่เต้าในตอนนี้ หากไม่ใช่กองทัพวิญญาณหรือระดับปรมาจารย์ก็ไม่อาจต้านทานได้
เพราะหลี่เต้าเป็นผู้นำหน้าบุกเข้าโจมตี แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับเซียนเทียนมาก็เป็นได้แค่เหยื่อเท่านั้น
ในเวลาเดียวกัน
ภายในกระโจมหลวงของราชสำนักเผ่าลั่วอวิ๋น
อาจเป็นเพราะดื่มสุราจนเมามาย ราชาแห่งเผ่าลั่วอวิ๋นและขุนนางทั้งหลายต่างก็เมาหลับ นอนกระจัดกระจายอยู่ในกระโจมหลวง
เมื่อด้านนอกเกิดความวุ่นวาย องครักษ์ก็รีบวิ่งเข้ามาในกระโจมหลวงทันที
“ฝ่าบาท แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ มีศัตรูบุกเข้ามาในราชสำนัก”
พร้อมกับเสียงตะโกนขององครักษ์ บรรดาผู้ที่เมาสุราในกระโจมหลวงก็ค่อย ๆ ได้สติขึ้นมา
ในจำนวนนั้น ทหารองครักษ์หลายนายวิ่งมาหาราชาเผ่าลั่วอวิ๋นอย่างร้อนรน พลางเขย่าร่างของเขา
“ศัตรู?”
เมื่อได้ยินคำว่าศัตรู จินโม่ที่อยู่ข้างกายราชาเผ่าลั่วอวิ๋นก็สะดุ้งตื่นจากอาการมึนเมาทันใด
“ก่อนหน้านี้ข้าไม่
