ื่มสุราและนอนอุตุอยู่ พอตื่นขึ้นมาอีกที อีกฝ่ายก็บุกมาถึงหน้าประตูบ้านเสียแล้ว
ไม่สิ…
นี่ไม่ใช่แค่บุกมาถึงหน้าประตู แต่ชัดเจนว่าบุกเข้ามาในบ้านแล้ว
คาดว่าถ้าพวกเขาตื่นช้ากว่านี้ พอลืมตาขึ้นมา ดาบของอีกฝ่ายคงจ่ออยู่ที่ลำคอแล้ว
และที่สำคัญที่สุด ในบรรดาผู้ที่บุกเข้ามา ทำไมต้องเป็นคนที่เขาไม่อยากเห็นหน้าที่สุดด้วย
จนถึงตอนนี้ เขายังจำได้แม่นว่ากษัตริย์ถ่ามู่และเหล่าแม่ทัพตายอย่างทรมานในมือของอีกฝ่ายอย่างไร
ทำให้บัดนี้ แม้แต่ความกล้าที่เขาจะต่อต้านก็ยังไม่มี
เมื่อเห็นอีกฝ่ายปีนป่ายขึ้นสูงมายังที่พวกเขาอยู่ จินโม่ที่ได้สติกลับมาก็พลันนั่งไม่ติดที่
เขาตะโกนไปรอบ ๆ ทันใด “ไประดมทหารมาให้ข้า ระดมทหารทั้งหมดในเมืองมาให้ข้า ห้ามปล่อยให้พวกเขาขึ้นมาได้โดยง่ายเด็ดขาด”
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนผู้นั้น เขาไม่อาจประมาทได้เด็ดขาด
เพราะเขาไม่อยากตกอยู่ในชะตากรรมเดียวกับพวกแม่ทัพแห่งเผ่าถ่ามู่
ทันใดนั้น ภาพของคนผู้นั้นที่กำลังบุกฆ่าฟันท่ามกลางกองทัพนับหมื่นก็ผุดขึ้นในความคิด ทำให้เขาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง
หลังจากนั้น เขาก็รีบวิ่งไปยังภูเขาด้านหลังกระโจมหลวง
องครักษ์คนหนึ่งเห็นดังนั้นจึงอดร้องไม่ได้ “แม่ทัพจินโม่ ท่านจะไปที่ใดกัน ไม่คุ้มกันองค์ราชาหรือ”
จินโม่ตอบกลับอย่างไม่ลังเล “ข้ากำลังคุ้มกันองค์ราชาอยู่”
เขาเข้าใจดีว่าทหารธรรมดาไม่มีทางต้านทานอีกฝ่ายได้ ถึงแม้พวกเขาจะมีกองทัพวิญญาณที่สามารถต่อกรกับข
