จึงตัดสินใจไปขอโทษ
ตอนที่ด่านฟู่เฟิงพ่ายแพ้ เขาก็อยากจะล้างความผิดด้วยการทำความดี ด้วยเหตุนี้ จินโม่จึงมองทุ่งหญ้าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังจากกำแพงเมืองไปโดยไม่ลังเล
…
ในเวลาเดียวกัน บนเนินหญ้าห่างจากราชสำนักเผ่าลั่วอวิ๋นสิบลี้ มีเงาดำลาง ๆ โผล่ขึ้นมาหลายเงา
บนทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ในยามราตรี ระยะทางสิบลี้นั้น คนทั่วไปย่อมไม่อาจมองเห็นได้ชัดเจนว่าคืออะไร
ไม่นานหลังจากนั้น เงาดำหลายเงาก็หดกลับไป และเบื้องหลังพวกเขาคือกองกำลังทหารม้าหนึ่งพันนาย
คนเหล่านี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหลี่เต้าและคนของเขาที่บุกฝ่าทุ่งหญ้าลั่วอวิ๋นมาตลอดสองวันโดยไม่ได้หยุดพัก
“หัวหน้า เมื่อครู่นั่นคือที่ตั้งราชสำนักของเผ่าลั่วอวิ๋นหรือขอรับ?” จางเมิ่งที่เพิ่งชะโงกหน้าไปดูพร้อมกับหลี่เต้าเอ่ยถาม
“น่าจะใช่” หลี่เต้าพยักหน้า
ทันใดนั้นเว่ยอวิ๋นก็พูดขึ้นมา “หัวหน้า แล้วพวกเราจะลงมือเมื่อใดขอรับ”
หลี่เต้ามองสีหน้าของเว่ยอวิ๋นแล้วยิ้มบาง “อดใจรอไม่ไหวแล้วหรือ? อยากแก้แค้นให้ตัวเองเร็ว ๆ หรือ?”
เว่ยอวิ๋นหน้าแดงเรื่อ นึกถึงเรื่องราวในอดีตที่ไม่อยากจดจำ
หลี่เต้ามองท้องฟ้าแล้วพูด “รออีกสักพัก เพื่อความปลอดภัย รอให้ฟ้ามืดสนิทก่อนค่อยลงมือ เพราะครั้งนี้พวกเราอาจต้องเผชิญหน้ากับราชสำนักขนาดใหญ่ของพวกเป่ยหมานก็ได้”
ราชสำนักเผ่าถ่ามู่ในตอนนั้น ไม่อาจเทียบกับราชสำนักเผ่าลั่วอวิ๋นที่อยู่เบื้องหน้านี้ได้เลย
ในตอนนั้น ราชสำนักเ
