เซิงฟังออกถึงนัยในคำพูดของนางจึงกล่าวว่า “การเกิดในราชวงศ์นั้นไม่ง่ายนัก ฟ้ายุติธรรมอยู่แล้ว พวกเจ้าเกิดมาเหนือกวาราษฎร ย่อมต้องเผชิญภัยมากกว่า จงสั่งสอนเขาให้ดี ยึดชะตาของตนให้มั่น อีกประการ จื๋ออวี๋เคยกล่าวไว้ ห้ามญาติร่วมสายเลือดฆ่าฟันกันเอง”
ชายาองค์รัชทายาทเผยรอยยิ้มออกมาแต่ยังคงเป็นกังวล นางเอ่ยว่า “หากเกิดเหตุการณ์เช่นนั้นขึ้นมาจริง ต่อให้อีกฝ่ายได้รับผลตอบแทน แต่ลูกทั้งสองของข้า…”
เจียงฉางเชิงดึงเส้นผมสามเส้นจากบนศีรษะ “ให้พวกเขาพกติดตัวไว้ ยามคับขันจะรักษาชีวิตของพวกเขาไว้ได้ เจ้าก็พกไว้หนึ่งเส้นเช่นกัน”
ตลอดหลายปีมานี้ มีเพียงชายาองค์รัชทายาทที่พาบุตรชายสองคนมาเยี่ยมเขา ในฐานะผู้อาวุโสย่อมต้องมีท่าทีบางอย่างกลับไป ชายาองค์รัชทายาทดีใจอย่างยิ่ง รีบรับเส้นผมทั้งสามเส้นไปแล้วคุกเข่าคำนับเจียงฉางเชิง คราวนี้เจียงฉางเชิงไม่ได้ขัดขวางนาง
ขณะนั้นเอง นายท่านไปเปล่งเสียงประหลาดใจว่า “โชคชะตาของเด็กคนนี้ไม่ธรรมดาเลย”
ทุกคนต่างหันไปมอง เห็นเพียงเขายืนอยู่ข้างมูหลิงลั่ว มองเจียงเสวียนเจินในอ้อมแขนของนาง เจียงเทียนมิ่งกับเจียงเสวียนเหนียนก็หันไปมองนายท่านไปเช่นกัน ไปฉีถามอย่างอยากรู้ว่า “ไม่ธรรมดาอย่างไรหรือ?”
นายท่านไปส่ายหน้าเอ่ยว่า “พูดไม่ได้”
“พูดให้น่าสงสัยเข้าไว้สินะ” ไปฉีแค่นเสียงดูแคลน แต่ก็ไม่ได้ถามต่อ มันเดาว่าคงเพราะเกรงใจชายาองค์รัชทายาทและเจียงเสวียนเหนียน
ชายาองค์รัชทายา
