าง พวกเขาไม่ได้ตื่นตระหนกแต่อย่างใด ทว่ากลับคิดเหมือนกับหัวหน้าของพวกเขา แต่ละคนมีแววตาเจือรอยยิ้มเย้ยหยัน
ไม่นานนัก พวกโจรเหล่านี้ก็ล้อมขบวนรถไว้ทั้งหมด
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครในขบวนกล้าต่อต้าน โจรสามคนก็ก้าวออกมา
คนที่นำหน้ารูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าดุดันน่าเกรงขาม มือถือดาบใหญ่
ทั้งสองข้างของเขา คนหนึ่งเป็นคนอ้วนหัวล้านหน้าตาอวบอ้วน ส่วนอีกคนเป็นชายหน้าตาดีรูปร่างผอมบางถือพัด
เมื่อเห็นทั้งสามคน โจรรอบข้างพร้อมใจกันร้องว่า
“คารวะหัวหน้าใหญ่ หัวหน้ารอง และหัวหน้าที่สาม”
จางเมิ่งที่อยู่หน้าขบวนเห็นคนกลุ่มนั้นแล้วก็กลั้นหัวเราะถามว่า
“พวกเจ้าจะปล้นสินค้าหรือ?”
หัวหน้าใหญ่หน้าตาดุร้ายชี้ดาบไปที่จางเมิ่งพลางพูดอย่างดุดันว่า
“เจ้าตาบอดหรือ? แน่นอนว่าข้าจะปล้น คิดว่าข้ามาทำบุญกับพวกเจ้าหรือไร”
“ตอนนี้ข้าจะให้พวกเจ้าเลือกสองทาง ทางแรกคือมอบทรัพย์สินเจ็ดส่วนของขบวนสินค้าให้ข้า แล้วข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป”
“ทางที่สองคือ พวกข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้หมด แล้วยึดทุกอย่างไป”
เนื่องจากเดินทางติดต่อกันสามวัน อากาศหนาวเย็นทำให้สวมชุดเกราะไม่สบายตัว หลี่เต้าจึงสั่งให้ทุกคนเปลี่ยนมาสวมชุดธรรมดาที่อุ่นกว่า ทำให้พวกเขาที่สวมชุดธรรมดาถูกเข้าใจผิดว่าเป็นขบวนพ่อค้า
พอหัวหน้าโจรพูดจบ ชายหน้าตาสะอาดสะอ้านในกลุ่มก็ก้าวออกมาพูดพร้อมรอยยิ้ม
“ข้าขอแนะนำให้พวกเจ้าฟังคำของหัวหน้าพวกข้าจะดีกว่า ถึงอย่างไรดาบก็ไม่มีตา เสียชีวิตเพราะ
