บทที่ 212 การรับช่วงต่อด่านฟู่เฟิงเมื่อเห็นว่าหลี่เต้าตกลง หยางหลินจึงถามทันที
“เจ้ามีเงื่อนไขอะไรว่ามา”
หลี่เต้าชูนิ้วมือทำเป็นเลขแปด
“เงื่อนไขของข้าก็คือ ช่วยข้าจัดหาเกราะหนักครบชุดให้ทหารและม้าแปดร้อยคน”
จางเมิ่งและคนอื่น ๆ รวมถึงพวกของเว่ยอวิ๋นจากเมืองจ่างผิง รวมกันแล้วมีประมาณแปดร้อยคน หากสวมเกราะหนักครบชุด ก็จะสามารถจัดตั้งกองกำลังทหารเกราะหนักขนาดเล็กได้
เมื่อได้ยินดังนั้น หยางหลินก็อดพูดไม่ได้
“เจ้าช่างเรียกร้องมากเกินไปแล้ว”
เกราะหนักแปดร้อยชุด ทั้งสำหรับทั้งคนและม้า นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะสามารถจัดหาได้
ยกตัวอย่างกองทัพสนับสนุนหนึ่งแสนนายที่เขานำมาครั้งนี้ มีทหารราบแปดหมื่นนาย ทหารม้าสองหมื่นนาย ในจำนวนนั้นเป็นทหารม้าเบาหนึ่งหมื่นห้าพันนาย ส่วนทหารม้าหนักมีเพียงห้าพันนาย และทหารที่สวมเกราะหนักครบชุดมีเพียงสองพันนายเท่านั้น เพราะเกราะหนักครบชุดมีราคาสูงมาก
แต่เจ้าหนูนี่กลับจะเอาไปครึ่งหนึ่งในคราวเดียว
“มากเกินไปหรือ? ถ้าอย่างนั้นท่านหยางก็ไม่ต้องตกลงก็ได้”
หลี่เต้ายักไหล่
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดหยางหลินก็กัดฟันพยักหน้าตกลง
ไม่มีทางเลือกจริง ๆ ใครใช้ให้หลานชายของเขาไร้ความสามารถเช่นนี้
หากไม่รีบสั่งสอนตอนนี้ ถ้าวันหน้ากลายเป็นคนแบบฉีเซิ่งจะทำเช่นไร
หยางหลินรีบเอ่ยปากขึ้นว่า
“ข้าตกลง แต่เจ้าต้องรับประกันว่าจะฝึกฝนเขาให้ดี”
“เรื่องนี้ท่านหยางวางใจได้ หากฝึกไม่สำ
