บทที่ 205 หลี่เต้าลงมือเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ หยางเหยียนก็ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่ใบหน้าจะแดงก่ำขึ้นมาทันที
“เจ้า… เจ้า…”
หยางเหยียนโกรธจนตัวสั่น รู้สึกอับอายขายหน้าเป็นครั้งแรกในชีวิต
“แค่ก แค่ก!”
ขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด เสิ่นจงที่นอนอยู่บนเตียงพลันไอออกมาอย่างรุนแรง เลือดสดพุ่งออกจากปากหยดลงบนพื้น ในชั่วขณะถัดมา เลือดที่หยดอยู่บนพื้นนั้นก็ลุกไหม้ขึ้นมาเองโดยไม่มีสาเหตุ
เมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนั้น ทุกคนรอบข้างก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
มีเพียงฉีเซิ่งที่ยืนอยู่นอกประตูพูดด้วยความสะใจว่า
“ที่ข้าพูดไปก่อนหน้านี้ก็เพื่อตัวเขาเอง ปล่อยให้เขาจากไปอย่างสงบไม่ดีกว่าหรือ”
ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในห้อง
“ข้าขอลองดูสักหน่อยได้หรือไม่”
เมื่อคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่หลี่เต้าทันที
“ท่านผู้บัญชาการ หรือว่าท่านมีวิธีช่วยแม่ทัพเสิ่น”
โหวหย่วนเลี่ยงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น
หลี่เต้ามองไปที่เสิ่นจงแล้วตอบตามตรง
“ข้าไม่กล้าพูดว่ามีความมั่นใจ แต่ก็พอจะลองดูได้”
ท่านเจิ้งจับชีพจรเสิ่นจงอีกครั้งแล้วพูดเสียงหนักใจ
“ดูจากชีพจรของแม่ทัพเสิ่นแล้ว เขาคงทนได้อีกเพียงสามชั่วยามเท่านั้น หากท่านผู้บัญชาการมีวิธีใด ก็ลองดูเถิด”
“รอสักครู่”
พูดจบ หลี่เต้าก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไปทันที
ที่ด้านนอกห้อง เมื่อฉีเซิ่งเห็นหลี่เต้าเดินออกมา ดวงตาของเขาก็ฉายแววดูแคลน เขาไม่เชื่อว่าในตอนนี
