บทที่ 198 ฉีเซิ่งที่ไม่ยอมแพ้แน่นอนว่าบางเรื่อง โดยเฉพาะกับเรื่องทหาร ไม่อาจตัดสินด้วยความรู้สึก ต้องพิจารณาจากข้อเท็จจริง
หยางหลินจึงมองไปที่ทั้งสองคนแล้วกล่าวว่า
“พอเถอะ พวกเจ้าทั้งสองไม่ต้องโต้เถียงกันแล้ว จะจริงหรือไม่จริงก็ง่ายนัก ไปดูที่ด่านฟู่เฟิงก็รู้เอง ของจริงปลอมไม่ได้ ของปลอมก็จริงไม่ได้”
ไม่ทันที่เฉินโหยวจะพูด ฉีเซิ่งที่อยู่ข้าง ๆ ก็กล่าวขึ้นอย่างมั่นใจ
“ข้าเห็นด้วย เหมือนอย่างที่ท่านไท่ผิงกงกล่าว ของจริงปลอมไม่ได้ ของปลอมก็จริงไม่ได้”
พูดจบเขาก็มองเฉินโหยวแล้วพูดต่อว่า
“แม่ทัพเฉินโหยว ท่านควรพักผ่อนสักหน่อย ทำใจให้สงบ ข้ารู้ว่าท่านตื่นเต้น แต่บางเรื่องตื่นเต้นไปก็ไม่เกิดประโยชน์”
“เจ้าฉีเซิ่ง…”
เฉินโหยวยังอยากจะพูดอะไรต่อ แต่นึกขึ้นได้ว่าเรื่องนี้ก็ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว
ท้ายที่สุดก็เหมือนที่ไท่ผิงกงกล่าว ไปดูก็รู้เอง ไม่จำเป็นต้องคิดมากนัก
เขาสูดหายใจลึกทำใจให้สงบ ก่อนจะกล่าวว่า
“เรื่องนี้ข้าจะไม่พูดกับเจ้าอีก ตอนนี้ข้าอยากถามถึงสภาพของแม่ทัพเสิ่น”
ไม่ทันที่ฉีเซิ่งจะตอบ หยางหลินที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยขึ้นเอง
“เสิ่นจงมีพลังปราณแท้ของข้าคุ้มครอง สามวันนี้จะไม่มีปัญหา”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินโหยวก็โล่งใจ ไม่มีปัญหาก็ดีแล้ว
เขาจึงเงยหน้าขึ้นประสานมือคำนับอย่างจริงจัง “ข้าขอขอบคุณแม่ทัพหยางแทนแม่ทัพเสิ่นของข้า”
“ไม่ต้องหรอก ตามหลักแล้วบรรพบุรุษตระกูลหยางของข้ากับตระกูลเสิ่นก็
