้นแตกต่างออกไป พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าด้วยกำลังคนเพียงเท่านี้จะสามารถต้านทานศึกป้องกันด่านฟู่เฟิงได้สำเร็จ อีกทั้งยังสามารถเอาชนะได้อย่างง่ายดาย เพียงแค่ฟาดฟันไปเรื่อย ๆ สงครามก็จบลงเสียแล้ว
เมื่อมองดูทหารชนเผ่าเป่ยมหานที่วิ่งหนีอย่างวุ่นวายแล้ว บางคนถึงกับคิดว่าตนเองฝันอยู่ จ้าวถ่งพลันตบหน้าตัวเองอย่างแรงสองที
“แม่ทัพจ้าว ท่านกำลังทำอะไรอยู่?” จางเมิ่งที่อยู่ข้าง ๆ ถามขึ้น
“ข้าลองดูว่าตัวเองกำลังฝันอยู่หรือไม่”
“แล้วผลเป็นอย่างไร?”
“ถุย!” จ้าวถ่งถ่มน้ำลายลงบนมือ เห็นฟันกรามที่มีเลือดติดตกลงบนฝ่ามือ แก้มที่บวมแดงยกยิ้มขึ้นมา เขาส่งเสียงหัวเราะเสียงโง่ ๆ พูดว่า
“เจ็บมาก ดังนั้นไม่ใช่ความฝัน”
จางเมิ่ง “…”
ในตอนนั้นเอง เสียงของหลี่เต้าก็ดังขึ้นทันที
“ทุกคนฟังคำสั่ง!”
เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าทหารที่เหม่อลอยอยู่ก็ได้สติกลับมาในทันที ทุกคนจ้องมองไปที่ หลี่เต้า
ในเวลานี้ บรรดาทหารที่เหลือรอดจากด่านฟู่เฟิงต่างเคารพนับถือแม่ทัพชั่วคราวผู้นี้อย่างจริงใจ
หลี่เต้ามองดูทุกคนแล้วเอ่ยถาม
“พวกเจ้ายังมีเรี่ยวแรงเหลืออยู่หรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างเบิกตากว้างราวกับเข้าใจบางสิ่ง ตอบอย่างพร้อมเพรียงกันว่า
“มี!”
หลี่เต้ากวาดตามองทหารเป่ยมหานที่กำลังหนี
“ถ้ามีแล้วยังรออะไรอยู่อีก!”
พูดจบ เขาก็สะบัดบังเหียน ม้าศึกพุ่งตรงเข้าไปยังกองทัพชนเผ่าเป่ยมหานที่กำลังหนี
เมื่อเห็นเช่นนั้น จางเมิ่งและคน
