บทที่ 186 ความขัดแย้งประโยคนั้นทำให้ราชาถ่ามู่และคนอื่น ๆ ชะงักไปชั่วขณะ
นี่มันเท่ากับเอาชีวิตทหารใต้บังคับบัญชาไปทิ้งมิใช่หรือ ทำเช่นนี้จะดีจริงหรือ?
แต่เมื่อหันไปมองดูหลี่เต้าและพรรคพวกที่กำลังสังหารผู้คนในกองทัพใหญ่อย่างบ้าคลั่ง พวกเขาก็กลืนน้ำลายลงคอ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าวิธีนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน
มีคำกล่าวหนึ่งที่ว่าไว้ ขอให้คนอื่นตายแทน ดีกว่าตัวเองต้องตาย
แทนที่จะปล่อยให้พวกเขาตาย ก็ยอมสละทหารใต้บังคับบัญชาเพื่อรักษาชีวิตพวกเขาเอาไว้ดีกว่า ตราบใดที่พวกเขายังอยู่ เผ่าถ่ามู่ก็ยังคงอยู่ เพียงแค่ให้เวลาพวกเขา สักวันก็จะต้องรวบรวมกองกำลังใหม่ขึ้นมาได้
แต่ถ้าหากพวกเขาตายไป ทุกอย่างก็จบสิ้น
ดังนั้นจึงไม่มีใครคัดค้านความคิดของเซินเหล่ย ต่างพากันนิ่งเงียบ
เห็นได้ชัดว่า ในใจของพวกเขาล้วนเห็นด้วยกับความคิดของเซินเหล่ยแล้ว
… เนื่องด้วยพวกเซินเหล่ยไม่ได้ทำอะไรอีก หลี่เต้าจึงยิ่งอาละวาดในกองทัพชนเผ่าเป่ยมหานอย่างสะใจ
ในตอนแรก ยังมีทหารของชนเผ่าเป่ยมหานจำนวนมากทยอยบุกเข้ามาล้อมโจมตีพวกเขา แต่เมื่อเวลาค่อย ๆ ผ่านไป ทหารชนเผ่าเป่ยมหานล้มตายไปเป็นจำนวนมาก ทำให้พวกเขาเริ่มรู้สึกหวาดผวาและกลัวเกรง
ครึ่งชั่วยามผ่านไป
“พวกเขาไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยบ้างหรือไร?”
เซินเหล่ยกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ขณะมองดูหลี่เต้าและคนอื่น ๆ ที่ยังคงสังหารศัตรูอย่างบ้าคลั่งอยู่ในสนามรบ
ไม่เพียงแค่เซินเหล่ยเท่านั้นที่รู้สึก
