ลมหายใจ
โหวหย่วนเลี่ยงก็ลืมตามองถุงน้ำด้วยแววตาเป็นประกาย อดไม่ได้ที่จะเอ่ยว่า
“ของวิเศษจริง ๆ!”
“ขอบคุณ”
เขาเงยหน้าขึ้นมองหลี่เต้าพลางกล่าวขอบคุณอย่างจริงจัง
เพราะเขารู้ดีว่าของสิ่งนี้มีความหมายเช่นไร
มันหมายถึงการที่พวกแม่ทัพใต้บังคับบัญชาของเขาจะมีโอกาสรอดชีวิตมากขึ้น
หลังจากนั้น โหวหย่วนเลี่ยงก็ถือถุงน้ำมาอยู่ต่อหน้าแม่ทัพที่เหลือรอดใต้บังคับบัญชาของตน หลังจากอธิบายไปพักหนึ่ง ทุกคนก็แบ่งน้ำในถุงน้ำจนหมด
ระหว่างนั้น จ้าวถ่งก็รับถุงน้ำมาและกำลังจะดื่ม จางเมิ่งที่อยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น
“แม่ทัพจ้าว พอท่านดื่มน้ำนี้เข้าไป ท่านจะเข้าใจว่าเหตุใดพวกเราถึงแข็งแกร่งขึ้นมากเช่นนี้”
เมื่อเห็นทุกคนแบ่งน้ำในถุงน้ำจนหมด เสี่ยวเฮยที่อยู่ข้าง ๆ หลี่เต้าก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงครางออกมาสองครั้ง ดวงตาคู่โตฉายแววน้อยใจ
เพราะน้ำในถุงนั้นเป็นเสบียงของมัน
ตอนนี้ต้องมาเห็นเสบียงของตัวเองถูกเจ้านายมอบให้คนอื่นไป จะรู้สึกดีได้อย่างไร
หลี่เต้าอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ ได้แต่กล่าวปลอบมัน
“เอาล่ะ อย่าน้อยใจไปเลย กลับไปข้าจะชดเชยให้เจ้าเป็นสองเท่า”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของเสี่ยวเฮยก็เป็นประกายขึ้นมา เก็บสีหน้าน้อยใจนั้นกลับไป
เมื่อทุกคนดื่มน้ำเข้าไปแล้ว ก็เกิดปฏิกิริยาขึ้นอย่างรวดเร็ว
เพราะในใจพวกเขาไม่มีความคิดร้ายต่อหลี่เต้าจึงไม่เกิดอาการต่อต้าน ทุกคนดูดซึมเลือดวิเศษในน้ำได้อย่างง่ายดาย
ครู่
