บทที่ 176 ราชาถ่ามู่ที่กำลังจะเสียสติ
เมื่อได้ยินคำพูดของราชาถ่ามู่ เซินเหล่ยก็ได้แต่กล่าวอย่างจนปัญญา “ฝ่าบาท กองทัพของพวกเรากำลังอยู่ในช่วงสำคัญของการยึดด่านฟู่เฟิง จะให้เรียกพวกเขากลับมาในตอนนี้ได้อย่างไร อีกอย่างก็แค่กองกำลังทหารม้าเพียงไม่กี่ร้อยคน ถึงพวกเขาจะเป็นศัตรู พวกเราก็จัดการได้อย่างง่ายดาย”
เมื่อราชาถ่ามู่เห็นว่าเซินเหล่ยไม่เชื่อตน ด้วยความตื่นตระหนกจึงไม่สนใจที่จะอธิบายเหตุผล แต่กลับเลือกที่จะพูดออกไปว่า “ข้าขอออกคำสั่งในนามองค์ราชาแห่งเผ่าถ่ามู่เจ้าต้องเรียกกองทัพกลับมาเดี๋ยวนี้”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าของเซินเหล่ยก็แข็งค้าง
หากไม่ใช่เพราะองครักษ์นอกประตูเป็นคนที่เขารู้จัก เขาคงสงสัยว่าองค์ราชาได้ถูกสวมรอยไปแล้ว
เขามองเหงื่อเย็นบนหน้าผากของราชาถ่ามู่และใบหน้าที่แดงก่ำ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้น
ในชั่วขณะถัดมา ราชาถ่ามู่ก็มีสีหน้าแข็งค้าง
พระองค์มองมือที่แตะอยู่บนหน้าผากของตน แล้วเอ่ยด้วยสีหน้างุนงง “เซินเหล่ย เจ้ากำลังทำอะไร?”
เซินเหล่ยไม่ตอบ เมื่อดึงมือกลับมาก็ลูบหน้าผากตัวเองเบา ๆ จากนั้นดวงตาก็ฉายแววเข้าใจ แล้วจึงค่อยกล่าวว่า “ที่แท้พระองค์ก็ทรงประชวร”
เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมราชาถ่ามู่ถึงได้พูดจาเพ้อเจ้อ เพราะเมื่อไข้ขึ้นสูงก็มักจะทำให้สติไม่ค่อยดี
เขาเพิ่งลองสัมผัสดู ราชาถ่ามู่เป็นไข้จริง ๆ จึงไม่แปลกที่จะพูดจาเหลวไหลเช่นนั้น
เส้นเลือดที่หน้าผากของราชาถ
