เงียบเชียบมานานนับร้อยปี ทหารกล้าและอาชาศึกที่ฝึกฝนสั่งสมมาหลายปี ทำให้ประชาราษฎร์ทั่วหล้าต่างเฝ้ารอศึกครั้งนี้
นับตั้งแต่ต้าจิ่งย้ายมาไท่ฮวงก็เติบโตอย่างรวดเร็ว มีอัจฉริยะจำนวนมากถือกำเนิดทุกปี
แม้จะเป็นเช่นนั้นก็ยังไม่มีผู้ใดที่ครอบครองใต้หล้าไว้แต่เพียงผู้เดียว เพราะต้าจิ่งแข็งแกร่งมากพอ ผู้เยี่ยมยุทธ์ต่างปรากฏตัวไม่ขาดสาย ล้วนหมายใช้ศึกครั้งนี้เป็นเครื่องพิสูจน์ตน
เขามังกรผงาด ภายในลานเรือน
มูหลิงลั้ว จีอูจวิน เยี่ยสวินตี๋ และเทพกระบี่ พากันลงจากเขา
มูหลิงลั้วจะไปนำตระกูลมู ส่วนพวกจีอูจวินทั้งสามนั้นมุ่งสู่รัฐฮวงเพื่อเข้าร่วมศึก
ไม่ใช่เพียงเพราะชื่นชอบการต่อสู้ พวกเขายังอยากได้ซากศพของเผ่าเฉียงเหลียงอีกด้วย
เจียงเทียนมิ่งยืนกอดอกอยู่ด้านหน้า ฮึดฮัดพลางกล่าวว่า
“ไม่พาข้าไปเล่นด้วย บัดซบ เผ่าเฉียงเหลียงจะโผล่มาเร็วเกินไปแล้ว ข้ายยังไม่ได้ทะลวงถึงขั้นจอมราชันยุทธ์เลย”
ไป๋ฉีกลอกตา “เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นบุตรแห่งลิขิตสวรรค์หรือไร ใต้หล้าทั้งหมดต้องหมุนวนรอบเจ้าอย่างนั้นหรือ”
เจียงเทียนมิ่งเผยยิ้มกว้าง “ข้าไม่ใช่บุตรแห่งลิขิตสวรรค์ ข้านี่แหละคือลิขิตสวรรค์ (เทียนมิ่ง) เอง”
ไป๋ฉีไม่อยากต่อปากต่อคำอีก เพราะตอนนี้มันสู้เขาไม่ได้ ทำได้เพียงหลีกเลี่ยงคมดาบของเขาเท่านั้น
จินอูลงแตะพื้นถามขึ้นว่า “นายท่าน ถึงยามนั้นข้าจะออกไปลองดูได้หรือไม่”
นับแต่สายเลือดแปรเปลี่ยน มันก็ปรารถนาถึงการทำศึกมาโดย
