แลและคนอื่น ๆ เห็นเซินเหลยพ่ายแพ้ต่างก็เผยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อออกมา
เพราะการพ่ายแพ้ของเซินเหลยก็หมายถึงความพ่ายแพ้ของพวกเขาด้วย จะเกิดอะไรขึ้นต่อไปก็คงพอจะเดาได้
“ชนะแล้ว!” จางเมิ่งที่อยู่ด้านหลังหลี่เต้าตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น
ทุกคนต่างก็ได้สติกลับมาในชั่วขณะนั้น
“ชนะจริงๆ ด้วย!”
พวกทาสที่ได้รับการช่วยเหลือต่างก็กระโดดขึ้นด้วยความตื่นเต้น
หงหลิงและลวี่หลัวเอามือปิดปาก น้ำตาไหลริน มองภาพตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา
จนถึงตอนนี้ หูของพวกนางก็ยังได้ยินเสียงคำพูดที่หลี่เต้าเคยบอกไว้ว่า จะพาพวกนางกลับบ้าน
ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาสามารถทำได้สำเร็จแล้ว
“พี่หลาน พวกเราสามารถกลับบ้านได้แล้ว”
ทั้งสองคนกอดแจกันที่มีพี่หลานอยู่ข้างในพลางเอ่ยด้วยความตื่นเต้น
แม้พี่หลานจะพูดไม่ได้ แต่ดวงตาที่เอ่อด้วยน้ำตาคู่นั้นก็บ่งบอกถึงความตื้นตันใจของนาง
…
“อ๊าก!”
หลังจากที่กระอักเลือดล้มลงกับพื้น เซินเหลยก็ร้องออกมาด้วยเสียงอันน่าเวทนาขณะมองไปที่มือทั้งสองข้างที่พิการของตน
ในเสียงร้องนั้นมีทั้งความไม่ยอมรับความพ่ายแพ้และความเจ็บปวดต่อบาดแผล
ในตอนนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังเข้ามาในโสตประสาท
เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าหลี่เต้ากำลังถือง้าวมังกรทมิฬเดินตรงมาทางเขา
ด้วยสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่แรงกล้า เขาถีบขาถอยหลังไป ปากก็พร่ำพูดไม่หยุด
“อย่าฆ่าข้า ท่านห้ามฆ่าข้า หากท่านฆ่าข้า เจ้าเมืองของพวกเราจะไม่ปล่อยท่านไว้
