ไอ้หมูตัวเล็ก ๆ ที่บังอาจทำให้เขาอับอายต่อหน้าธารกำนัลด้วยวิธีการเช่นนี้
ที่สำคัญที่สุดคือ ในส่วนลึกของจิตใจเขากลับรู้สึกมีปมด้อยขึ้นมา!
จุดนี้ทำให้เขาไม่สามารถอดทนต่อไปได้อีก
“พวกเจ้า! ไอ้พวกชั่วช้า นี่เป็นสิ่งที่พวกเจ้าเรียกร้องเอง!”
ภายใต้อารมณ์เชิงลบต่าง ๆ ของเซินเหลยที่มักจะแปรปรวนอยู่แล้ว ดวงตาเขาวาบขึ้นด้วยความโกรธแค้น แล้วสั่งการโดยไม่ลังเล
“ทุกคนฟังคำสั่ง ฆ่าพวกทาสที่อยู่ที่นี่ให้หมด อย่าให้รอดแม้แต่คนเดียว”
เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของผู้ดูแลก็เปลี่ยนไป วิ่งเข้ามาถาม “ท่านรองเจ้าเมือง ไม่ใช่ว่าตกลงกันแล้วว่าจะรักษาความได้เปรียบไว้หรอกหรือ”
เซินเหลยพลันยื่นมือออกไปคว้าตัวผู้ดูแลขึ้นมา พยายามกดข่มความโกรธที่อยากฆ่าคนแล้วพูด “เจ้าพูดมากเกินไปแล้ว ไปให้พ้นหน้าข้าซะ”
พูดจบก็สะบัดมือออก ผู้ดูแลพลันถูกโยนทิ้งไปราวกับเป็นขยะ
จากนั้นเซินเหลยก็สั่งต่อ “ยังรออะไรกันอยู่! ทุกคนบุกเข้าไป!”
เมื่อได้ยินคำสั่ง ทหารยามที่ประตูเมืองก็จัดแถวทันที ชักดาบยาวออกมาแล้วเริ่มรุกคืบเข้าหาพวกทาส
แต่พวกทาสก็ไม่มีทีท่าจะถอยหนีแต่อย่างใด
พวกเขาคิดได้แล้วว่าการมีชีวิตอยู่อย่างต่ำต้อยมีแต่จะนำมาซึ่งความทรมานและการกดขี่ที่ไม่มีที่สิ้นสุด สู้ทุ่มเทสุดตัวยังดีกว่า ถึงตายก็ขอตายอย่างมีศักดิ์ศรี
จางเมิ่งและคนอื่น ๆ ที่อยู่ในฝูงชนเห็นภาพตรงหน้า สีหน้าก็เปลี่ยนไป
“รอไม่ได้แล้ว พวกเราบุกกันเถอะ!” จางเมิ่งหันไปม
