ว พวกทาสก็ไม่ได้หวาดกลัวแต่อย่างใด ยังคงบุกเข้าโจมตีต่อไป
เมื่อเห็นเช่นนั้น เซินเหลยก็ยิ้มกว้าง ขณะที่เหล่าทาสเพิ่งจะวิ่งมาถึงตรงหน้า เขาก็กวัดแกว่งกระบองหมาป่าในมือ ทาสหลายสิบคนลอยกระเด็นออกไปทันที
เขาสะบัดกระบองซ้ายขวาเช่นนี้ ภายในชั่วพริบตาทาสหลายร้อยคนก็ล้มลงกับพื้นทั้งหมด
ผู้ที่โชคร้ายก็ตายคาที ส่วนผู้ที่โชคดีกว่าก็เหลือลมหายใจเฮือกสุดท้าย
ภาพเลือดสาดที่คนเพียงคนเดียวต่อสู้กับคนนับร้อยนี้ ทำให้เหล่าทาสที่อยู่ในที่นั้นต่างตกตะลึงกันทั้งหมด
เซินเหลยเดินไปข้างหน้าเพียงลำพัง เมื่อเข้าใกล้ถึงระยะหนึ่ง พวกทาสที่อยู่แถวหน้าสุดต่างถอยหลังโดยสัญชาตญาณ
เมื่อเห็นเช่นนั้น เขาจึงหยุดฝีเท้า กวาดสายตามองพวกทาสทั้งหมด ยิ้มกว้างแล้วกล่าวขึ้น “ข้ารู้ว่าพวกเจ้าอาจจะไม่รู้จักข้า ดังนั้นข้าจะบอกให้พวกเจ้ารู้ว่าข้าเป็นใคร”
“ข้าคือรองเจ้าเมืองบาป เซินเหลย”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ พวกทาสทั้งหมดกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ส่วนใหญ่เคยได้ยินแต่ชื่อ ไม่เคยเห็นตัวจริง รู้แต่เพียงว่าเป็นบุคคลที่น่าหวาดกลัวมาก
“ข้ารู้ว่าพวกเจ้าหนีออกมาได้อย่างไร ถูกคนบางคนปล่อยออกมาโดยเจตนา” เซินเหลยพูดต่อ
“ดังนั้น ตอนนี้ข้าจะให้ทางเลือกสองทางแก่พวกเจ้า ทางเลือกแรก เป็นเครื่องมือของพวกที่อยู่เบื้องหลังต่อต้านพวกเราต่อไป ส่วนผลลัพธ์นั้น ข้าบอกพวกเจ้าได้เลยว่าจะต้องตายอย่างอนาถเหมือนคนพวกนั้นเมื่อครู่”
“ส่วนทางเลือกที่สอง…” เซินเหลยมอ
