นก็ถูกสังหารจนหมด เหลือเพียงคราบเลือดที่เปรอะเปื้อนอยู่บนพื้นถนน
หลี่เต้าสะบัดง้าวมังกรทมิฬในมือเพื่อสลัดคราบเลือดที่เปรอะเปื้อนอยู่ออก สายตาจับจ้องไปยังหัวหน้าเพชฌฆาตที่เหลือรอดคนสุดท้าย
เมื่อสังเกตเห็นสายตาที่มองตนราวกับหญ้าปลายนา หัวหน้าเพชฌฆาตก็สะท้านไปทั้งร่าง สายตาแบบนี้เขาคุ้นเคยดี เพราะเคยใช้สายตาแบบนี้มองพวกทาสในเมืองบาปมาก่อน
ในชั่วขณะถัดมา หัวหน้าเพชฌฆาตก็หมุนตัวกระโดดขึ้นทันทีโดยไม่ลังเล ใช้วิชาตัวเบาพุ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว
เพราะเขารู้ดีว่าตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่าย จึงเลือกที่จะหนีกลับไปรายงานรองเจ้าเมือง แม้อาจจะถูกด่าหรือถูกลงโทษ แต่ก็ยังดีกว่าต้องมาตายที่นี่
จะหนีหรือ?
หลี่เต้าส่ายหน้า ปักง้าวมังกรทมิฬลงบนพื้น แล้วหยิบธนูไม้เหล็กออกมาจากด้านหลัง
เหตุใดเขาจึงพกธนูไม้เหล็กติดตัวไว้งั้นหรือ ก็เพื่อรับมือกับสถานการณ์เช่นนี้นั่นเอง
เขาง้างธนูพร้อมลูกศรสามดอกในคราวเดียว เล็งแล้วปล่อยมือ การเคลื่อนไหวทั้งหมดนี้เป็นไปอย่างต่อเนื่องราบรื่น
ฟิ้ว!
ลูกธนูสามดอกพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงเข้าสู่ความมืด
ทางด้านนี้ ขณะที่หัวหน้าเพชฌฆาตกำลังก้มหน้าหนี จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงแหวกอากาศดังมาจากด้านหลัง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปในทันที
ภาพการสังหารเมื่อครู่ทำให้เขาลืมไปชั่วขณะว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นพลธนูที่มีฝีมือร้ายกาจ การที่เขาวิ่งหนีตรง ๆ บนหลังคาเช่นนี้ มันจะต่างอะไรกับการเดินเข้าหาความตาย
เขาอ
