เข้าไปดมที่ข้างถัง กลิ่นหอมอันคุ้นเคยโชยเข้าจมูกของเขา
ใบหน้าของเขาฉายแววประหลาดใจทันที อดไม่ได้ที่จะเอ่ยว่า “ยาวิเศษจริง ๆ ด้วย!”
เขาเงยหน้ามองไปที่หลี่เต้าถามอย่างระมัดระวังด้วยสีหน้าคาดหวัง “หัวหน้า นี่เป็นของพวกเราใช่หรือไม่?”
“เอาไปแบ่งกันเถอะ”
“จริงหรือ! ขอบคุณหัวหน้า”
จางเมิ่งตื่นเต้นจนไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบรับถังน้ำมากอดไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าจะทำหกโดยไม่ตั้งใจ
จากนั้นก็หยิบกระบวยไม้ออกมา พลางเคาะถังน้ำไปด้วยตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า “ยาวิเศษมาแล้ว ทุกคนรีบมารวมตัวกันเร็ว!”
เมื่อได้ยินคำว่ายาวิเศษ ดวงตาของทุกคนก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที
ในช่วงสามวันที่ผ่านมา ไม่เพียงแต่หลี่เต้าที่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของพวกเขา แม้แต่พวกเขาเองก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น
และเพราะมันเกิดขึ้นกับตัวเอง พวกเขาจึงรู้สึกได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
และความเปลี่ยนแปลงที่ดีเหล่านี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นผลจากยาวิเศษ
ดังนั้นพอได้ยินคำว่ายาวิเศษ พวกเขาจึงตื่นเต้นมาก
จางเมิ่งมองดูผู้คนที่วิ่งกรูเข้ามา ถือถังน้ำพลางยิ้ม ก่อนจะพูดว่า “ทุกคนทำตัวดี ๆ หน่อย อยากได้ยาวิเศษก็ไปเอาชามมาเข้าแถว พวกเจ้าคงไม่อยากกินน้ำลายคนข้างหน้าหรอกนะ”
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็รีบไปหาชามของตัวเองมาทันที
สุดท้าย ทุกคนถือชามเข้าแถวยืนเรียงกัน
สิ่งนี้ดูคล้ายกับการเข้าแถวขอทานอยู่สักหน่อย
