บทที่ 128 พวกเป่ยหมานทั้งหลาย พวกเรามาแล้ว!!!
ในยามนั้น เหนือที่พำนักของตระกูลเซินหม่า มีเงาดำตัวหนึ่งบินวนเวียนอยู่บนท้องฟ้า
เมื่อมองเห็นสถานการณ์เบื้องล่างแล้ว เงาดำนั้นก็บินกลับไปยังทิศทางที่มา
…
ผ่านไปหลายชั่วยาม
หลี่เต้านำผู้คนเดินทางผ่านเขตกันชนระหว่างพวกเป่ยหมานกับต้าเฉียนอย่างราบรื่น จนเข้าสู่ทุ่งหญ้าอาณาเขตของเผ่าถ่ามู่ได้สำเร็จ
จางเมิ่งมองดูทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ไพศาลที่ว่างเปล่า อดถามขึ้นไม่ได้ “หัวหน้า สถานที่รกร้างกว้างขวางขนาดนี้ พวกเราจะหาพวกเป่ยหมานได้อย่างไร?”
หลี่เต้าสูดลมหายใจลึก กลิ่นหญ้าเขียวโชยเข้าจมูก แม้ใกล้ฤดูหนาวแล้ว แต่ที่นี่ยังคงมีหญ้าเขียวปกคลุมทั่วพื้นที่ เขามองไปยังท้องฟ้าเบื้องไกลพลางกล่าวว่า “วางใจเถิด อีกไม่นานก็จะมีข่าวมาถึง”
หลังจากผ่านไปหนึ่งก้านธูป พร้อมกับเสียงร้องยาว ไป๋เฉี่ยนร่อนลงมาจากท้องฟ้า
คราวนี้ไม่ได้เกาะบนบ่าของหลี่เต้าแต่เกาะนิ่งอยู่บนหัวม้าของหลี่เต้า
อาจเป็นเพราะทั้งคู่มีเลือดวิเศษม้าจึงไม่ตกใจเมื่อเผชิญหน้ากับไป๋เฉี่ยน ที่ดูน่าเกรงขาม
มันยืนนิ่งให้ไป๋เฉียนเกาะอยู่บนหัวของมัน
“เจี้ยว เจี้ยว!” เมื่อยืนมั่นคงแล้ว ไป๋เฉี่ยนก็ส่งเสียงร้องไปยังทิศทางหนึ่ง
เมื่อเห็นดังนั้น หลี่เต้าจึงพยักหน้า “เข้าใจแล้ว เจ้าจงนำทางไปข้างหน้าเถิด”
ไป๋เฉี่ยนร้องอีกครั้งก่อนจะกางปีกบินขึ้นไป
หลี่เต้าหันไปออกคำสั่งกับผู้คนเบื้องหลัง “ทุกคน ตามทิศทางที่ไป๋เฉี่
